پژوهشگران چینی از یک پهپاد ویژه رونمایی کرده‌اند که توانایی استفاده از یک تفنگ تهاجمی استاندارد پیاده‌نظام را دارد و در آزمایش‌های میدانی با شلیک واقعی، دقتی کاملاً بی‌نقص از خود نشان داده است.

در جریان این آزمایش، پهپاد مسلح در ارتفاعی در حدود ۱۰ متر از سطح زمین در حالت شناور قرار گرفت و هدفی را که در فاصله تقریبی ۱۰۰ متری مستقر شده بود، نشانه رفت. این سامانه ۲۰ شلیک تکی انجام داد و در تمامی موارد، اصابت به هدف خورد. هدف، یک ماکت انسان در ابعاد واقعی بود که به صفحه‌ای در ناحیه سینه با ابعاد ۵۰ در ۵۰ سانتی‌متر مجهز شده بود تا ناحیه حیاتی بدن یک فرد ایستاده شبیه‌سازی شود.

بر اساس نتایج منتشر شده در نشریه علمی Journal of Gun Launch and Control، این سامانه در حین پرواز به نرخ اصابت ۱۰۰ درصدی دست یافته است. این نتایج نشان‌دهنده پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه دقت هدف‌گیری، پایدارسازی سامانه و کنترل از راه دور تسلیحات برای پهپادهای میدان نبرد آینده است.

این پهپاد که توسط شرکت Wuhan Guide Infrared و با همکاری آکادمی عملیات ویژه ارتش چین توسعه یافته است، در آزمایش‌های شلیک واقعی دقتی چشمگیر از خود به نمایش گذاشته است. از میان ۲۰ گلوله‌ای که به هدفی در ابعاد انسان اصابت کردند، ۱۰ گلوله در فاصله‌ای در حدود ۱۱ سانتی‌متر از مرکز هدف فرود آمدند که تقریباً معادل اصابت به ناحیه سر محسوب می‌شود. در فاصله کوتاه‌تر ۵۰ متر، این سامانه موفق شد ۱۹ اصابت از مجموع ۲۰ شلیک را ثبت کند. به گفته تیم تحقیقاتی به سرپرستی مهندس ارشد، جیانگ هوآجیان، تنها اصابت ثبت‌‌نشده ناشی از نقص عملکرد سامانه نبوده است. آن‌ها توضیح دادند که گلوله مورد نظر به دلیل نقص تولید، در لبه صفحه سینه فرود آمد.

بر خلاف پهپادهای مسلح قبلی که به سلاح‌های سفارشی یا به‌شدت اصلاح‌شده متکی هستند، این سامانه از یک تفنگ استاندارد مورد استفاده سربازان پیاده‌نظام بهره می‌برد. این مطالعه نشان‌دهنده حرکت آشکار به سمت فناوری‌های عملی جهت استفاده در میدان نبرد بوده و حکایت از بهبودهای حاصل‌شده در الگوریتم‌های هدف‌گیری و سامانه‌های یکپارچه کنترل آتش برای پلتفرم‌های هوایی کوچک دارد.

پژوهشگران همچنین نرم‌افزار پیشرفته‌ای توسعه دادند که به‌صورت خودکار زاویه شلیک را با در نظر گرفتن فاصله تا هدف، شرایط باد و وضعیت قرارگیری پهپاد در میانه هوا تنظیم می‌کند. این ارتقاهای فنی به سامانه اجازه داد حتی در حالت شناوری یا مانور، دقت نشانه‌روی خود را حفظ کند.

پیش از انجام هرگونه شلیک واقعی، تیم تحقیقاتی شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای گسترده‌ای را برای بهینه‌سازی نرم‌افزار کنترل و هدف‌گیری اجرا کرد. این آزمایش‌های دیجیتال موجب بهبود چشمگیر عملکرد شدند و نرخ اصابت نظری را از کمی بیش از ۴۰ درصد به نزدیک ۱۰۰ درصد در شرایط ایده‌آل افزایش دادند. تنظیمات مبتنی بر شبیه‌سازی، به سامانه امکان داد اثرات پس‌زنی، ارتعاش و خطاهای جزئی نشانه‌روی که در پرواز رخ می‌دهند را جبران کند.

با این حال، پلتفرم فعلی به شلیک تکی محدود است و از شلیک پیوسته یا خودکار پشتیبانی نمی‌کند. این محدودیت طراحی می‌تواند کارایی آن را در سناریوهای نبرد پرتحرک یا با تراکم بالا کاهش دهد، به‌ویژه در شرایطی که پهپاد ناچار به درگیری هم‌زمان با چند هدف یا واکنش به حملات هماهنگ گروهی باشد.

شرکت دفاعی EDGE که در امارات متحده عربی فعالیت می‌کند، تازه‌ترین محصول خود در حوزه مقابله با پهپادها را معرفی کرد. این سامانه جدید با نام Allag-E یک رهگیر الکتریکی است که برای شکار و نابودی پهپادهای پرسرعت طراحی شده.

Allag-E یک سامانه رهگیر زمین به هوا برای مقابله با پهپادهاست. در حقیقت این سیستم خود یک پهپاد محسوب می‌شود که طول بال آن به ۷۰۰ میلی‌متر و طول بدنه‌اش به ۹۰۰ میلی‌متر می‌رسد. این رهگیر با استفاده از دو فن الکتریکی و کلاهک انفجاری دیسکی در آسمان پرواز می‌کند و پهپادهای دیگر را همانند عقابی که شکار خود را به چنگ می‌گیرد، شناسایی و نابود می‌سازد.

این سامانه کوچک و پرسرعت به‌طور ویژه برای مقابله با سریع‌ترین تهدیدهای پهپادی عصر جدید ساخته شده است. Allag-E در نمایشگاه هوایی دبی ۲۰۲۵ معرفی شد و توجه گسترده کارشناسان نظامی و تحلیلگران حوزه دفاعی را به خود جلب کرد. شرکت EDGE اخیراً طرح تازه‌ای برای Allag-E ارائه داده است. به گزارش NextGen Defense، این طراحی شامل بدنه‌ای کاملاً کامپوزیتی با فرم استوانه‌ای و بال‌های دلتاست. در انتهای بال‌ها وینگلت‌هایی تعبیه شده و فن‌های الکتریکی به‌صورت متقارن در بالا و پایین دم قرار گرفته‌اند. به گفته EDGE این تغییرات موجب افزایش مانورپذیری و توانایی بیشتر در درگیری مستقیم با پهپادها می‌شود.

وزن برخاست حداکثری Allag-E حدود ۸.۵ کیلوگرم است. این ویژگی نشان می‌دهد سامانه به اندازه کافی سبک و چابک بوده و برای عملیات در ارتفاع پایین مناسب است. این هواپیما می‌تواند با سرعتی بیش از ۲۵۰ کیلومتر در ساعت حرکت کند و در شرایط مختلف، مأموریت‌های رهگیری را انجام دهد. Allag-E قادر است اهدافی را تا فاصله ۱۵ کیلومتری شناسایی و رهگیری کند. این اهداف می‌توانند با سرعتی تا ۲۰۰ کیلومتر در ساعت و در ارتفاعی تا ۳۰۰۰ متر پرواز کنند. این رهگیر همچنین دارای شعاع انفجاری مرگبار بیش از ۵ متر با دقت ۱۰ متر است که توان تخریب بالایی را تضمین می‌کند.

هنگامی که شارژ باتری پهپادها تمام می‌شود، به سمت مبدا پرواز می‌کنند یا سقوط می‌کنند. با این حال، یک فناوری جدید ممکن است به این وسایل نظامی اجازه دهد در حین پرواز شارژ شوند. استارتاپ PowerLight Technologies در تاریخ ۱۶ دسامبر در یک بیانیه مطبوعاتی اعلام کرد که آزمایش‌های اولیه سیستم انتقال توان لیزری را برای وسایل هوایی بدون سرنشین به پایان رسانده است. این پروژه که هزینه‌های آن توسط وزارت دفاع ایالات متحده پرداخت شده، ترکیبی از یک فرستنده پرقدرت با یک گیرنده سبک‌وزن است تا پهپادها را از راه دور شارژ کند. تام ناگنت (Tom Nugent)، مدیر ارشد فناوری پاورلایت گفت: “این چیزی فراتر از انتقال توان نقطه به نقطه با استفاده از لیزر است؛ ما در حال ساخت یک شبکه انرژی هوشمند هستیم.”

طرح‌های آماده‌شده برای شارژ بی‌سیم پهپادها در حین پرواز

فرستنده استارتاپ پاورلایت در حین آزمایش برد در دسامبر سال ۲۰۲۵

یک گیرنده با وزن تقریبی ۲.۷ کیلوگرم (۶ پوند) روی پهپاد نصب شده است که از مبدل‌های توان لیزری برای تشخیص لیزرها و تبدیل آن‌ها به برق بهره می‌برد. یک ماژول کنترل اضافی نیز به برقراری ارتباط وسیله با ایستگاه زمینی کمک می‌کند. استارتاپ پاورلایت اعلام کرد که در تست‌های اخیر، این سیستم موفق شد لیزرها را به پهپادهایی که تا ارتفاع ۵۰۰۰ فوت (۱۵۲۴ متر) پرواز می‌کردند منتقل کند. این اجزا یک خط انرژی بی‌سیم را تشکیل می‌دهند که به‌صورت نوری هواپیما را ردیابی کرده و کیلووات‌ها انرژی را به باتری نصب‌شده در پهپاد منتقل می‌کند. ناگنت در ادامه گفت: “فرستنده ما با پهپاد ارتباط برقرار کرده، سرعت و جهت آن را ردیابی می‌کند و انرژی را دقیقا به جایی که نیاز است، منتقل خواهد کرد. ما اکنون الگوریتم‌های انتقال نیرو و ردیابی را با موفقیت آزمایش کرده‌ایم و معماری اصلی مورد نیاز برای نمایش‌های پروازی آینده‌مان نیز آماده است.”

فناوری انتقال انرژی از طریق لیزر

طرح مفهومی سیستم انتقال انرژی از فرستنده زمینی به گیرنده تعبیه‌شده روی پهپاد

این فناوری جدید بخشی از طرح “انتقال توان از طریق لیزر به پهپاد” وزارت دفاع آمریکا برای ایجاد تکنیک‌های این چنینی به منظور تامین انرژی سیستم‌های هوایی خودران است. فاطمه حمدانی، مدیرعامل شرکت Kraus Hamdani Aerospace که شریک پاورلایت در این پروژه است، در این بیانیه گفت: “وسیله‌ای که برای سوخت‌گیری یا شارژ مجدد نیازی به فرود نداشته باشد، وسیله‌ای است که هرگز از کار نمی‌افتد.” البته این اولین باری نیست که پاورلایت با دولت آمریکا همکاری می‌کند. سال گذشته، این استارتاپ به شرکت بلو اوریجین جف بزوس در طراحی یک سیستم انتقال توان از طریق لیزر برای شارژ ربات‌های کاوشگر در ماه پیوست. پاورلایت همچنین قرار است نخستین دور از تست‌های پرواز خود را در اوایل سال ۲۰۲۶ آغاز کند تا قابلیت پرواز بی‌پایان پهپادها را به نمایش بگذارد.

ارتش ایالات متحده پروژه‌ای با نام Symbiotic UAS Delivery System یا SCBDS را پیش می‌برد که هدف آن تجهیز پهپادها به یک موشک کوچک و بسیار کارآمد است.

این ابتکار با هدف ساخت سلاحی کوچک طراحی شده تا نیروهای عملیات ویژه بتوانند چندین حمله‌ی نقطه‌ای از نوع پرتاب و فراموش (Fire-and-Forget) را با استفاده از پهپادهای متوسط انجام دهند، در حالی که از سامانه‌های پیشرفته شناسایی هدف نیز بهره می‌برند.

بر اساس فراخوان پژوهش نوآوری کسب‌وکارهای کوچک ارتش آمریکا (SBIR)، این برنامه برای پهپادهایی است که در گروه ۲ یا ۳ قرار می‌گیرند؛ یعنی پهپادهایی با حداکثر وزن برخاست بین حدود ۹.۵ تا ۶۰۰ کیلوگرم. این طرح بخشی از تلاش گسترده‌تر ارتش آمریکا برای افزایش کارایی و قدرت تهاجمی پهپادها در عملیات مدرن است.

جزئیات منتشرشده در آخرین فراخوان SBIR، اهداف عملکردی یک مهمات سبک قابل‌پرتاب از پهپاد را مشخص کرده که بدون نیاز به هدایت پس از پرتاب عمل می‌کند. به گزارش DefenseNews، این سلاح باید خودران باشد و بتواند حملات علیه نفرات یا تجهیزات را با برد بیش از ۴ کیلومتر انجام دهد، بدون آنکه پس از شلیک نیازی به هدایت از سوی پهپاد پرتاب‌کننده داشته باشد.

در این اسناد، محدودیت‌های دقیقی برای اندازه و کارایی تعیین شده است: کل سامانه نباید بیش از ۲.۳ کیلوگرم وزن داشته باشد که حدود ۰.۹ کیلوگرم از آن باید به محموله انفجاری مؤثر اختصاص یابد. این سلاح باید به سرعت دست‌کم ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و در فاصله‌ی کمتر از ۵ متر از هدف اصابت کند، آن هم در شرایطی که دسترسی به GPS ممکن نیست. این ویژگی برای اطمینان از کارایی سلاح در میدان‌های نبرد الکترونیکی شدید در نظر گرفته شده است.

یکی از اهداف اصلی پروژه SCBDS، توسعه موشکی است که بتواند در محیط‌های دارای اختلال شدید الکترونیکی عملکرد مؤثر داشته باشد؛ چالشی که جنگ اوکراین آن را به‌خوبی نمایان کرده است. اختلالات GPS از سوی روسیه باعث کاهش چشمگیر کارایی سامانه‌هایی مانند ATACMS، HIMARS و Excalibur شده، در حالی که تحلیل‌گران بریتانیایی تخمین زده‌اند اوکراین در سال ۲۰۲۳ حدود ۱۰ هزار پهپاد خود را به دلیل همین مداخلات الکترونیکی از دست داده است.

ارتش ایالات متحده انتظار دارد که بینایی رایانه‌ای نقش عمده‌ای در هدایت این سامانه ایفا کند. موشک با استفاده از یک واحد ناوبری اینرسی کوچک (IMU) همراه با فناوری قفل پیکسلی و تشخیص تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی، می‌تواند اهداف را حتی در شرایطی که ارتباط رادیویی یا GPS قطع شده پیدا و منهدم کند.

اختلالات الکترونیکی در میدان نبرد باعث شده که هر دو طرف درگیر در جنگ اوکراین و روسیه به استفاده از پهپادهای مجهز به هدایت فیبر نوری روی بیاورند که در برابر تداخل رادیویی مصون هستند. با این حال، یک موشک خودران واقعی با سامانه هدایت داخلی که به‌اندازه‌ی کافی کوچک باشد تا از پهپادهای سبک‌تر، مانند پهپاد ScanEagle با وزن حدود ۱۸ کیلوگرم، قابل پرتاب باشد، می‌تواند ابزاری قدرتمند و خودمختار برای تیم‌های عملیات ویژه در نبود پشتیبانی هوایی باشد.

این پروژه با مرحله‌ی نخست (مطالعه امکان‌سنجی) آغاز خواهد شد، سپس وارد فاز دوم (ساخت نمونه اولیه) می‌شود و در نهایت با فاز سوم (تجاری‌سازی) به پایان می‌رسد. در اسناد SBIR اشاره شده که این فناوری، علاوه بر کاربردهای نظامی، می‌تواند برای پهپادهای تجاری نیز سودمند باشد؛ به‌ویژه در زمینه‌هایی مانند خدمات تحویل کالا، بازرسی پل‌ها و شناسایی مواد خطرناک، که می‌توانند از قابلیت‌های بینایی رایانه‌ای پیشرفته این سامانه بهره ببرند.