گوگل ممکن است به‌زودی اجازه دهد کاربران آدرس ایمیل خود را حتی اگر با ‎@gmail.com پایان یابد تغییر دهند. این قابلیت می‌تواند بهترین هدیه سال نو از سوی گوگل باشد. برای استفاده از بیشتر سرویس‌های گوگل مانند جیمیل، یوتیوب و پلی استور در گوشی‌های اندرویدی، نیاز به ورود با ایمیل دارید. بیشتر کاربران از آدرس جیمیل استفاده می‌کنند که با ‎@gmail.com پایان می‌یابد.

با وجود اهمیت بالای این آدرس‌ها که برای ساخت حساب در بسیاری از پلتفرم‌های آنلاین ضروری هستند، گوگل تاکنون گزینه‌ای برای ویرایش نام کاربری ارائه نکرده بود. خوشبختانه این وضعیت ممکن است به‌زودی تغییر کند.

یک صفحه پشتیبانی گوگل که توسط گروه تلگرامی Google Pixel Hub مشاهده شده، نشان می‌دهد کاربران می‌توانند آدرس جیمیل خود را به یک آدرس جدید با همان پسوند ‎@gmail.com تغییر دهند. در این صفحه که فعلاً فقط به زبان هندی در دسترس است، توضیح داده شده که قابلیت تغییر آدرس ایمیل حساب گوگل به‌تدریج برای کاربران فعال می‌شود، بنابراین ممکن است مدتی طول بکشد تا به حساب شما اضافه شود.

گوگل همچنین تأکید کرده است که پس از ایجاد آدرس جدید، همچنان ایمیل‌ها به آدرس قدیمی ارسال خواهند شد. آدرس قبلی به‌عنوان یک نام مستعار باقی می‌ماند و کاربران می‌توانند با هر دو آدرس وارد سرویس‌های گوگل و دیگر پلتفرم‌های آنلاین شوند. هیچ داده‌ای از دست نخواهد رفت و دسترسی به حساب‌های آنلاین که با ایمیل گوگل ثبت شده‌اند نیز حفظ می‌شود.

اگر تصور کنید می‌توانید هر چند روز یک بار آدرس خود را تغییر دهید، چنین چیزی امکان‌پذیر نیست. در صفحه پشتیبانی آمده است که تغییر آدرس تنها یک بار در هر ۱۲ ماه مجاز است و در مجموع حداکثر سه بار می‌توان این کار را انجام داد. جالب اینکه یکی از کاربران در شبکه اجتماعی X اعلام کرده این قابلیت همین حالا در حساب او فعال شده است.

در حال حاضر، گوگل فقط به کاربرانی اجازه تغییر آدرس می‌دهد که حسابشان با دامنه‌ای غیر از ‎@gmail.com ثبت شده باشد؛ مانند دامنه ‎@yahoo.com. اما اگر آدرس شما با ‎@gmail.com پایان یابد، چنین گزینه‌ای وجود ندارد. برای مثال، اگر کسی بخواهد آدرس kraman19999@gmail.com را به heyamanhere@gmail.com تغییر دهد، در شرایط فعلی مجبور است یک حساب جدید بسازد و از قابلیت فوروارد ایمیل استفاده کند.

دلیل این محدودیت روشن است؛ آدرس جیمیل نقش شناسه منحصربه‌فرد در اکوسیستم گوگل را دارد. تغییر آن می‌تواند ارتباط با خریدهای قبلی، دعوت‌نامه‌ها، اشتراک‌ها و دیگر داده‌های مرتبط با حساب را مختل کند. همچنین از نظر امنیتی خطرناک است، زیرا اگر فردی به حساب کاربری نفوذ کند، می‌تواند آدرس را تغییر دهد و هویت دیگری را جعل کند.

با این حال، گوگل اکنون در تلاش است راهکاری ارائه دهد که هم امنیت حفظ شود و هم کاربران بتوانند آدرس‌های قدیمی و نامناسب خود را تغییر دهند. قابلیت تغییر آدرس جیمیل یکی از پرتقاضاترین ویژگی‌ها از سوی کاربران بوده است. بسیاری افراد سال‌ها پیش آدرس‌هایی ساخته‌اند که امروز دیگر حرفه‌ای یا مناسب نیستند.

در سال‌های گذشته بسیاری از کاربران نخستین حساب جیمیل خود را با نام‌هایی ساختند که در آن زمان رایج و سرگرم‌کننده بود، اما امروز برای مکاتبات کاری و رسمی چندان مناسب به نظر نمی‌رسد. اگر در همان دوران می‌دانستیم جیمیل تا این اندازه اهمیت پیدا می‌کند و به یکی از اصلی‌ترین ابزارهای ارتباطی بدل می‌شود، قطعاً انتخاب‌های جدی‌تر و معنادارتری برای آدرس ایمیل انجام می‌دادیم. اکنون با تغییرات جدید، این امید وجود دارد که کاربران بتوانند آدرس‌های قدیمی و غیررسمی خود را به ایمیل‌هایی تازه و حرفه‌ای‌تر تبدیل کنند، بدون آنکه نیازی به ساخت حساب جدید یا نگرانی از دست رفتن داده‌های قبلی داشته باشند.

سری ردمی نوت ۱۵ این‌بار حدود یک ماه زودتر وارد بازار جهانی شده، اما شیائومی می‌گوید همچنان ارتقاهای نسلی در بخش‌های مختلف ارائه شده است. نسخه چینی این گوشی با مدل جهانی تفاوت دارد؛ مدل چینی دوربین تله‌فوتوی اختصاصی و باتری بزرگ‌تر دارد، اما نسخه جهانی با سخت‌افزار سبک‌تر، شارژ سریع‌تر و حسگر اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی عرضه می‌شود. مدل جهانی که موضوع این بررسی است، نسبت به ردمی نوت ۱۴ پرو پلاس نمایشگر بزرگ‌تر و روشن‌تر ۶.۸۳ اینچی، تراشه قوی‌تر اسنپدراگون 7s نسل ۴، باتری بزرگ‌تر و استاندارد مقاومت بالاتر ارائه می‌دهد. در این بررسی گوشی موبایل Redmi Note 15 Pro Plus را زیر ذره‌بین قرار خواهیم داد.

مشخصات شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس در یک نگاه

بدنه شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس با وزن ۲۰۷ گرم و ابعاد ۱۶۳.۳×۷۸.۳×۸.۲ میلی‌متر ساخته شده و از شیشه گوریلا گلس ویکتوس ۲ (Gorilla Glass Victus 2) در جلو و بسته به نسخه، شیشه یا پوشش چرمی‌مانند در پشت استفاده می‌کند. این مدل با استانداردهای IP68 و IP69K در برابر گردوغبار، فشار آب و سقوط تا ارتفاع ۲.۵ متر مقاوم است. نمایشگر ۶.۸۳ اینچی AMOLED با پشتیبانی از ۶۸ میلیارد رنگ، نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز، PWM با فرکانس ۳۸۴۰ هرتز، استانداردهای HDR10+ و دالبی ویژن و روشنایی ۳۲۰۰ نیت کیفیت بسیار بالایی ارائه می‌دهد.

قدرت دستگاه توسط تراشه ۴ نانومتری اسنپدراگون 7s نسل ۴ تأمین می‌شود که شامل هشت هسته پردازشی و پردازنده گرافیکی Adreno 810 است. این گوشی در نسخه‌های ۸/۲۵۶، ۱۲/۲۵۶ و ۱۲/۵۱۲ گیگابایت با حافظه UFS 2.2 عرضه می‌شود و با اندروید ۱۵ و HyperOS 2 اجرا می‌شود.

دوربین اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی با لرزش‌گیر اپتیکال و فوکوس چندجهته، دوربین فوق‌عریض ۸ مگاپیکسلی و دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسلی مجموعه تصویربرداری دستگاه را تشکیل می‌دهند. فیلم‌برداری با دوربین اصلی تا کیفیت 4K با ۳۰ فریم و با دوربین‌های دیگر تا 1080p با ۶۰ فریم انجام می‌شود.

باتری ۶۵۰۰ میلی‌آمپرساعتی از شارژ سریع ۱۰۰ واتی پشتیبانی می‌کند و طبق اعلام شیائومی در ۴۰ دقیقه شارژ کامل می‌شود. شارژ معکوس ۲۲.۵ واتی نیز وجود دارد.

در بخش ارتباطات، پشتیبانی از 5G، eSIM، وای‌فای، بلوتوث ۵.۴، NFC و مادون‌قرمز ارائه شده و حسگر اثرانگشت زیر نمایشگر و اسپیکرهای استریو با دالبی آتموس نیز در دسترس هستند.

نمایشگر بزرگ‌تر و باتری حجیم‌تر برای بسیاری از کاربران جذاب است، اما کاهش سرعت شارژ از ۱۲۰ به ۱۰۰ وات روی کاغذ کمی عقب‌گرد محسوب می‌شود. با این حال، عملکرد واقعی همیشه با اعداد متفاوت است. دوربین‌ها نسبت به نسل قبل تغییر زیادی نکرده‌اند، اما حسگر اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی و بهبودهای فیلم‌برداری پیشرفت‌های مهمی هستند؛ هرچند همچنان انتظار می‌رود شیائومی دوربین فوق‌عریض ۸ مگاپیکسلی قدیمی را کنار بگذارد.

محتویات داخل جعبه گوشی شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس

در بخش جعبه‌گشایی، نسخه بررسی‌شده شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو شامل شارژر ۱۰۰ واتی مناسب، کابل USB-A به USB-C و یک قاب محافظ سیلیکونی است. البته باید توجه داشت که در برخی بازارها مانند اروپا، ممکن است شارژر در جعبه قرار نداشته باشد و کاربران برای دستیابی به سریع‌ترین سرعت شارژ مجبور به خرید جداگانه آن باشند.

طراحی، کیفیت ساخت و ارگونومی

طراحی شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس نسبت به نسل قبل تغییر اساسی ندارد و همچنان از همان جزیره دوربین مربعی گرد و پنل‌های خمیده جلو و پشت استفاده می‌کند. مهم‌ترین تغییر، فریم کناری تخت است که ظاهر دستگاه را مدرن‌تر کرده و با طراحی مدل‌های جدید شیائومی هماهنگ‌تر شده است. نمایشگر نیز اکنون از هر چهار طرف انحنا دارد و حس یک گوشی رده‌بالا را منتقل می‌کند.

برخلاف ردمی نوت ۱۴ پرو پلاس که طراحی متفاوتی داشت، این مدل با زبان طراحی نسخه استاندارد ردمی نوت ۱۵ و مدل پرو یکپارچه شده است. رنگ‌بندی شامل مشکی، آبی یخی و قهوه‌ای شکلاتی است و بسته به نسخه، پشت دستگاه از شیشه گوریلا گلس 7i یا پوشش چرمی مصنوعی تشکیل شده است (فریم کناری همچنان آلومینیومی است).

نمایشگر مانند قبل با گوریلا گلس ویکتوس ۲ محافظت می‌شود، اما استانداردهای IP68 و IP69K به این نسل اضافه شده که مقاومت دستگاه را در برابر آب، گردوغبار و فشار بالا افزایش می‌دهد. حسگر اثرانگشت اپتیکال کمی پایین‌تر از حد معمول قرار گرفته و استفاده از آن را سخت‌تر می‌کند، اما سرعت و دقت خوبی دارد.

دکمه پاور و صدا در سمت راست قرار دارند و درگاه سیم‌کارت دوگانه در پایین دیده می‌شود. این مدل از میکرو SD پشتیبانی نمی‌کند، اما eSIM دارد. در مجموع، طراحی دستگاه آشنا و بدون تغییرات بزرگ است، اما مقاومت بهتر بدنه و کاهش جزئی ضخامت از ارتقاهای مهم این نسل محسوب می‌شود.

نمایشگر، باتری، سرعت شارژ، اسپیکرها

نمایشگر شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس نسبت به نسل قبل بزرگ‌تر شده و حالا ۶.۸۳ اینچ است. این صفحه‌نمایش با رزولوشن ۱۲۸۰×۲۷۷۲، نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز و PWM با فرکانس ۳۸۴۰ هرتز تجربه‌ای روان و بدون مشکل ارائه می‌دهد. پشتیبانی از دالبی ویژن پلاس، HDR10+ و عمق رنگ ۱۲ بیت باعث می‌شود کیفیت تصویر در سرویس‌هایی مثل یوتیوب و نتفلیکس بسیار خوب باشد.

روشنایی نمایشگر نیز نسبت به نسل قبل افزایش یافته است؛ حدود ۶۰۰ نیت در حالت دستی، ۱۵۰۹ نیت در حالت خودکار با الگوی ۷۵ درصد و تا ۳۱۸۸ نیت در الگوی ۱۰ درصد که برای استفاده در فضای باز و نمایش محتوای HDR کاملاً کافی است.

نمایشگر دو حالت نرخ نوسازی دارد: حالت پیش‌فرض که بین ۶۰ و ۱۲۰ هرتز بسته به محتوا تغییر می‌کند و حالت سفارشی که امکان محدود کردن به ۶۰ هرتز یا حالت اجباری به ۱۲۰ هرتز را می‌دهد. برخلاف نسل قبل، این مدل واقعاً بین ۶۰ و ۱۲۰ هرتز سوئیچ می‌کند؛ هنگام اسکرول به ۱۲۰ هرتز می‌رسد و در حالت بی‌حرکتی روی ۶۰ هرتز قرار می‌گیرد. در برنامه‌های ویدیویی مثل یوتیوب نیز نرخ نوسازی روی ۶۰ هرتز ثابت می‌ماند.

گوشی شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس اکنون به باتری بزرگ‌تر ۶۵۰۰ میلی‌آمپرساعتی مجهز شده و از تراشه کم‌مصرف اسنپدراگون 7s نسل ۴ بهره می‌برد. با وجود اینکه این مدل هنوز از HyperOS 3 استفاده نمی‌کند، اما در تمام تست‌های باتری نسبت به نسل قبل بهبود قابل توجهی نشان داد. امتیاز کلی Active Use Score برابر با ۱۵ ساعت و ۱۶ دقیقه ثبت شد که عملکردی بسیار خوب محسوب می‌شود، به‌ویژه در بخش پخش ویدیو که زمانِ دوام چشمگیری داشت.

حداکثر توان شارژ شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس از ۱۲۰ وات به ۱۰۰ وات کاهش پیدا کرده و با توجه به باتری بزرگ‌تر ۶۵۰۰ میلی‌آمپرساعتی، سرعت شارژ کمی افت کرده است. با شارژر ۱۰۰ واتی هایپر شارژ، شارژ کامل حدود ۴۸ دقیقه زمان می‌برد و در ۳۰ دقیقه به ۷۸ درصد می‌رسد. استفاده از یک شارژر استاندارد USB‑PD با توان ۱۰۰ وات زمان شارژ را ۱۳ دقیقه افزایش می‌دهد و پس از ۳۰ دقیقه میزان شارژ به ۶۴ درصد می‌رسد، اما سرعت همچنان در سطح رقابتی قرار دارد. برای مدیریت سلامت باتری نیز HyperOS امکان محدود کردن شارژ به ۸۰ درصد، فعال‌سازی شارژ هوشمند و غیرفعال کردن شارژ سریع را ارائه می‌دهد.

گوشی شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس از اسپیکرهای استریوی هیبریدی استاندارد استفاده می‌کند؛ به این صورت که اسپیکر بالایی نقش خروجی صدا و ایرفون تماس را هم‌زمان بر عهده دارد. همان‌طور که معمول است، اسپیکر پایینی کمی بلندتر از اسپیکر بالایی صدا تولید می‌کند.

با این حال، در زمینه بلندی و کیفیت صدا، شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس می‌تواند شما را شگفت‌زده کند. این گوشی امتیاز بسیار خوب -۲۰.۱ LUFS را ثبت کرد و در میان رقبای هم‌رده، یکی از بلندترین خروجی‌های صوتی را ارائه می‌دهد. همچنین نسبت به نسل قبل به‌طور محسوسی بلندتر است.

از نظر تنظیمات صوتی، باس دستگاه تأثیرگذار است و به موسیقی گرما و حجم بیشتری می‌دهد. البته شدت باس آن‌قدر زیاد است که گاهی فرکانس‌های میانی و بالایی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود صدا در برخی مواقع کمی خفه به نظر برسد.

اندروید ۱۵ و HyperOS 2

سری ردمی نوت ۱۵ مانند نسل قبل با نسخه قدیمی‌تر اندروید و HyperOS عرضه می‌شود. در حالی که اندروید ۱۶ و HyperOS 3 روی گوشی‌هایی مثل پوکو F8 به‌صورت پیش‌فرض ارائه شده‌اند، این مدل همچنان با اندروید ۱۵ و HyperOS 2 وارد بازار شده و این موضوع یک عقب‌ماندگی محسوب می‌شود. شیائومی سه آپدیت اصلی و چهار سال پچ امنیتی برای این مدل درنظر گرفته است، اما نصب نبودن اندروید ۱۶ از ابتدا باعث می‌شود یکی از این آپدیت‌ها عملاً از دست برود.

HyperOS 2 تمام قابلیت‌های نسخه‌های بالارده شیائومی را ارائه نمی‌دهد و برخی ویژگی‌های هوش مصنوعی حذف شده‌اند. با این حال، ابزارهای ویرایش عکس مبتنی بر هوش مصنوعی مانند حذف اشیا، جداسازی پس‌زمینه و سایر ارتقاها همچنان در گالری وجود دارند و امکان تولید زیرنویس یا ساخت والپیپر با هوش مصنوعی نیز ارائه شده است. علاوه بر این، قابلیت‌های گوگل جمینی و Circle to Search نیز در دستگاه فعال هستند.

عملکرد بنچمارک

تراشه اسنپدراگون 7s نسل ۴ نسخه به‌روزشده‌ای از اسنپدراگون ۷ نسل ۳ است و همچنان با لیتوگرافی ۴ نانومتری ساخته می‌شود، اما فرکانس هسته‌ها بالاتر رفته و پردازنده گرافیکی Adreno 810 عملکرد قوی‌تری ارائه می‌دهد. ترکیب پردازنده شامل یک هسته ۲.۷ گیگاهرتزی Cortex‑A720، سه هسته ۲.۴ گیگاهرتزی Cortex‑A720 و چهار هسته ۱.۸ گیگاهرتزی Cortex‑A520 است. پردازنده گرافیکی جدید نیز از قابلیت‌های اسنپدراگون الیت گیمینگ مانند Adaptive Performance Engine 3.0 و Game Super Resolution پشتیبانی می‌کند.

NPU ارتقایافته Hexagon توان پردازش هوش مصنوعی را افزایش داده و از مدل‌هایی مثل Llama 1B و Qwen 1B و همچنین ترجمه هم‌زمان پشتیبانی می‌کند. در بخش ارتباطات نیز پشتیبانی از وای فای 6E، بلوتوث ۵.۴ و کدک‌های صوتی aptX Lossless و aptX Adaptive ارائه شده است.

گوشی در نسخه‌های ۸/۲۵۶، ۱۲/۲۵۶ و ۱۲/۵۱۲ گیگابایت عرضه می‌شود و هر سه نسخه از حافظه UFS 2.2 با سرعت خواندن و نوشتن تا ۱۰۰۰ مگابایت بر ثانیه استفاده می‌کنند. به دلیل محدودیت‌های پیش از معرفی رسمی، بنچمارک آنتوتو اجرا نشده، اما انتظار می‌رود نتایج آن به‌زودی منتشر شود.

عملکرد این تراشه در ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس نسبت به نسل قبل کمی بهتر است، اما همچنان در سطح میان‌رده باقی می‌ماند و در مقایسه با رقبایی که از تراشه‌های قدرتمندتری مانند اسنپدراگون 8s نسل ۳ یا دیمنسیتی ۸۴۰۰ اولترا استفاده می‌کنند، فاصله محسوسی دارد. مدل‌هایی مثل پوکو F7 اولترا و ریلمی GT 7 نیز با وجود قرار گرفتن در همین بازه قیمتی، قدرت پردازشی بالاتری ارائه می‌دهند.

در بخش پایداری عملکرد، اسنپدراگون 7s نسل ۴ تحت فشار نیز نزدیک به حداکثر توان خود باقی می‌ماند و بدنه گوشی تنها کمی گرم می‌شود، بنابراین مدیریت حرارتی دستگاه مناسب ارزیابی می‌شود.

چیدمان دوربین و کیفیت ویدیوها

ترکیب دوربین شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس تقریباً مشابه نسل قبل است، اما چند تغییر مهم دارد. دوربین سلفی از ۲۰ به ۳۲ مگاپیکسل ارتقا یافته و دوربین ماکرو ۲ مگاپیکسلی حذف شده است. دوربین اصلی و فوق‌عریض سنسورهای جدیدی دریافت کرده‌اند، اما مشخصات فنی آن‌ها نسبت به نسل قبل تفاوت چشمگیری ندارد.

دوربین اصلی از سنسور ۲۰۰ مگاپیکسلی سامسونگ ISOCELL S5KHPE با دیافراگم f/1.7، اندازه حسگر ۱/۱.۴ اینچ، پیکسل‌های ۰.۵۶ میکرونی، لرزش‌گیر اپتیکال و فوکوس چندجهته استفاده می‌کند و توانایی فیلم‌برداری 4K با ۳۰ فریم دارد. دوربین فوق‌عریض ۸ مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.2 و فوکوس ثابت، ویدیوهای 1080p با ۶۰ فریم ثبت می‌کند. دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسلی نیز با دیافراگم f/2.2 و اندازه حسگر ۱/۳.۰ اینچ، فیلم‌برداری 1080p با ۶۰ فریم را ارائه می‌دهد.

دوربین اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی همچنان بهترین بخش مجموعه است و سنسور جدید ISOCELL HPE از نظر مشخصات تفاوتی با ISOCELL HP3 نسل قبل ندارد. دوربین فوق‌عریض و سلفی نیز اکنون امکان ضبط ویدیو با ۶۰ فریم را ارائه می‌دهند.

کیفیت عکس‌های دوربین اصلی در بیشتر شرایط خوب است و جزئیات کافی، رنگ‌های طبیعی و وضوح مناسب دیده می‌شود. با این حال، دامنه دینامیکی محدود است و در برخی صحنه‌ها سایه‌ها بیش از حد تیره یا نقاط روشن دچار سوختگی می‌شوند. شارپ‌سازی نیز گاهی بیش از حد اعمال می‌گردد. خروجی نسبت به نسل قبل بهتر شده، اما همچنان در سطح میان‌رده قرار دارد و از مدل‌هایی مانند شیائومی ۱۵T یا پوکو F8 پرو ضعیف‌تر است. عکس‌های ۲۰۰ مگاپیکسلی با رزولوشن کامل نیز نرم و کم‌کنتراست هستند و مزیتی نسبت به حالت پیش‌فرض ندارند.

پرتره‌ها نسبت به نسل قبل پیشرفت کرده‌اند؛ رنگ‌ها طبیعی است و محو شدن پس‌زمینه خوب انجام می‌شود، اما گاهی کنتراست افت می‌کند یا فوکوس دقیق نیست. نبود دوربین تله‌فوتو باعث شده بزرگ‌نمایی ۲x با برش سنسور انجام شود. خروجی ۲x از نظر رنگ مشابه حالت ۱x است، اما جزئیات نرم‌تر و خمیری‌تر هستند. این ویژگی برای کلوزآپ‌ها قابل استفاده است، اما در چهره‌نگاری دقت جزئیات پایین می‌آید و مشکل فوکوس همچنان دیده می‌شود. بزرگ‌نمایی ۴x فراتر از توان واقعی دوربین است و کیفیت آن حتی در نور مناسب نیز افت زیادی دارد، هرچند کلوزآپ‌های ۴x قابل‌قبول‌تر هستند.

دوربین فوق‌عریض ۸ مگاپیکسلی عملکردی در حد انتظار یک میان‌رده دارد؛ تصاویر نرم هستند و دامنه دینامیکی محدود است، اما نسبت به نسل قبل کمی شارپ‌تر به‌نظر می‌آید. دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسلی نیز با وجود افزایش رزولوشن، جهش بزرگی در کیفیت ندارد. دامنه دینامیکی خوب است و رنگ‌ها طبیعی ثبت می‌شود، اما فوکوس ثابت در فاصله دست ایده‌آل نیست و خروجی کمی نرم و کم‌جان به نظر می‌رسد.

در شب، دوربین اصلی عملکرد بسیار خوبی دارد؛ تصاویر شارپ، تمیز و پرجزئیات هستند و دامنه دینامیکی از سوختگی نقاط روشن جلوگیری می‌کند. حالت ۲x در شب قابل‌قبول است، اما نسبت به حالت اصلی ضعیف‌تر بوده و نوردهی پایین‌تری دارد. حالت ۴x در شب نرم، پرنویز و کم‌دامنه است. دوربین فوق‌عریض در شب عملکرد ضعیفی دارد؛ تصاویر نرم هستند و تنها نقطه قوت آن دامنه دینامیکی مناسب است، هرچند نسبت به نسل قبل کمی بهتر شده است.

شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس مانند نسل قبل امکان ضبط ویدیو 4K با ۳۰ فریم را با دوربین اصلی ارائه می‌دهد و در این حالت از لرزش‌گیر الکترونیکی نیز استفاده می‌کند. دوربین فوق‌عریض و سلفی همچنان به رزولوشن 1080p محدود هستند و کیفیت ویدیوهای 4K در روز خوب است؛ دامنه دینامیکی وسیع، وضوح مناسب، رنگ‌های زنده و نویز بسیار کم دیده می‌شود. در حالت ۲x خروجی قابل‌قبول است، اما ویدیوهای ۴x بیش از حد نرم ثبت می‌شوند. ویدیوهای فوق‌عریض نیز نرم و کم‌جان هستند، هرچند نسبت به نسل قبل پیشرفت کرده‌اند.

در تست‌ها، لرزش‌گیری دوربین اصلی عملکرد بسیار خوبی دارد و در حالت ۲x نیز مؤثر باقی می‌ماند. ویدیوهای شب دوربین اصلی کیفیت مناسبی دارند، اما از نظر دامنه دینامیکی و رنگ‌ها به اندازه نسل قبل برجسته نیستند. در فاصله‌های کانونی دیگر، ویدیوهای شب دامنه دینامیکی مشابهی دارند، اما خروجی آن‌ها نرم‌تر و ضعیف‌تر از حالت اصلی است.

رقبای بازار

قیمت شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس نسبت به نسل قبل افزایش یافته و نسخه پایه آن با قیمت ۴۹۹ یورو عرضه می‌شود؛ هرچند برخی فروشگاه‌ها آن را حدود ۴۵۰ یورو می‌فروشند. این قیمت دستگاه را در برابر رقبای قدرتمند نسل قبل و میان‌رده‌های توانمند قرار می‌دهد.

مدل‌هایی مانند شیائومی 15T و وان‌پلاس نورد ۵ با قیمتی کمی بالاتر از ۴۰۰ یورو تراشه‌های قوی‌تر و دوربین‌های بهتر ارائه می‌دهند؛ به‌ویژه شیائومی 15T که دوربین زوم اختصاصی دارد. با این حال، ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس در تست‌های باتری و سرعت شارژ عملکرد بهتری نشان می‌دهد، هرچند اختلاف زیاد نیست. از نظر پشتیبانی نرم‌افزاری نیز رقبای یادشده وضعیت بهتری دارند.

پوکو F7 اولترا هم با وجود اینکه از نسل قبل است، در بیشتر بخش‌ها برتری دارد. این مدل از تراشه پرچمدار سال گذشته، شارژ سریع‌تر و دوربین‌های بهتر استفاده می‌کند و با وجود عرضه سری پوکو F8، همچنان گزینه‌ای قدرتمند و آینده‌نگرانه در همین بازه قیمتی محسوب می‌شود.

ریلمی GT 7 نیز با کاهش قیمت پس از معرفی GT 8 به گزینه‌ای بسیار جذاب تبدیل شده است. این گوشی در بسیاری از بخش‌ها از ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس بهتر عمل می‌کند و علاوه بر دوربین کمی بهتر، تراشه سریع‌تر، عمر باتری طولانی‌تر، شارژ سریع‌تر و نمایشگر LTPO OLED پیشرفته‌تری ارائه می‌دهد.

جمع‌بندی نهایی

اگر شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس را به‌صورت مستقل و بدون مقایسه در نظر بگیریم، یک میان‌رده کامل و قابل‌اعتماد با عمر باتری مناسب، شارژ سریع، نمایشگر عالی و طراحی مقاوم است. سیستم دوربین هنوز جای پیشرفت دارد، اما از یک میان‌رده نمی‌توان انتظار عملکرد پرچمدار داشت. با این حال، وقتی قیمت را وارد معادله می‌کنیم، شرایط برای این گوشی سخت می‌شود. در این بازه قیمتی، رقبایی وجود دارند که در بسیاری از بخش‌ها عملکرد بهتری ارائه می‌دهند؛ حتی برخی از آن‌ها از خود شیائومی هستند. در چنین شرایطی، شیائومی ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس چندان برجسته ظاهر نمی‌شود. با توجه به روند کاهش قیمت ردمی نوت ۱۴ پرو پلاس، انتظار داریم ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس نیز با گذشت زمان رقابتی‌تر شود. با وجود ارتقاهای این نسل، این گوشی زمانی واقعاً ارزش خرید پیدا می‌کند که قیمت آن به زیر ۴۰۰ یورو برسد.

مزایا و معایب

مزایا: کیفیت ساخت بسیار مقاوم، استاندارد IP68/IP69K، نمایشگر باکیفیت با پشتیبانی از HDR10+ و دالبی ویژن، عمر باتری بسیار خوب همراه با سرعت شارژ مناسب، اسپیکرهای بسیار بلند با کیفیت صدای مطلوب، عملکرد قابل‌اعتماد دوربین اصلی

معایب: قیمت بالا در زمان عرضه، عملکرد پردازشی رقابتی نیست، بهبود قابل‌توجهی در دوربین‌ها دیده نمی‌شود، عرضه با اندروید ۱۵ و HyperOS 2 نسل قبل

بسیاری از کاربران به‌دنبال تریلر فیلم مورد انتظار خود هستند، اما اغلب با تریلرهای جعلی ساخت هوش مصنوعی مواجه می‌شوند؛ تریلرهایی که گاهی در زمان جست‌جو حتی بالاتر از نسخه اصلی منتشرشده توسط کانال رسمی استودیوها قرار می‌گیرند. این تجربه برای بسیاری آشناست، اما اکنون یوتیوب تصمیم گرفته با این مشکل مقابله کند.

به گزارش ددلاین، یوتیوب دو کانال بزرگ به نام‌های Screen Culture و KH Studio که در تولید و انتشار ویدئوهای جعلی تخصص داشتند را بسته است. این دو کانال در مجموع بیش از دو میلیون مشترک داشتند و بازدید ویدئوهای آن‌ها از مرز یک میلیارد عبور کرده بود؛ رقمی که نشان می‌دهد چه میزان مخاطب در معرض این محتوای غیرواقعی قرار گرفته‌اند.

این تریلرهای جعلی معمولاً با ترکیب بخش‌های کوتاه و محدود از تصاویر یا ویدئوهای واقعی و استفاده گسترده از محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی ساخته می‌شدند. هدف اصلی این ویدئوها مشخص بود: فریب کاربران برای کلیک کردن و ایجاد تصور اینکه با یک تریلر رسمی روبه‌رو هستند، تا در نهایت درآمد تبلیغاتی بیشتری برای کانال‌ها به دست آید. کاربرانی که با ظاهر خاص ویدئوهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی آشنا نبودند یا اخبار سرگرمی را دنبال نمی‌کردند، به‌راحتی دچار اشتباه می‌شدند. حتی بسیاری از کاربران این ویدئوها را برای دوستان خود ارسال کرده بودند و آن‌ها نیز تصور کرده بودند که با یک تریلر واقعی مواجه هستند.

کاربران یوتیوب رابطه‌ای دوگانه و آمیخته از علاقه و نارضایتی با محتوای ویدیویی کوتاه Shorts این پلتفرم دارند. در حالی که بسیاری از کاربران، سهولت کشف محتوای تازه و آشنایی با تولیدکنندگان جدید از طریق کلیپ‌های کوتاه را تحسین می‌کنند، گروه قابل توجهی نیز بر این باورند که Shorts باید به یک اپلیکیشن مستقل منتقل شود.

با این حال، حتی برای آن دسته از کاربرانی که Shorts را به طور کامل پذیرفته‌اند، یک تغییر در رابط کاربری باعث شده است بخش نارضایتی این رابطه به‌مراتب سخت‌تر ابراز شود.

رابط کاربری Shorts در یوتیوب ساختاری ساده دارد. تمامی ابزارهای مهم در نوار کناری هم‌راستا با سمت راست صفحه قرار گرفته‌اند و ابزارهای کم‌اهمیت‌تر در منوی سه‌نقطه‌ای مخفی شده‌اند. در وضعیت عادی، این رابط کاربری ابتدا دکمه لایک را در بالاترین بخش نمایش می‌دهد و پس از آن، گزینه دیسلایک، بخش نظرات، اشتراک‌گذاری، ریمیکس و در نهایت آیکون کانال قرار می‌گیرند. با این حال، برای برخی کاربران، گزینه دیسلایک دیگر در جای همیشگی خود ظاهر نمی‌شود.

بسیاری از کاربران از ناپدید شدن ناگهانی گزینه دیسلایک دچار سردرگمی شده‌اند و تصور می‌کنند که این قابلیت به طور کامل حذف گردیده است. با این وجود، چنین برداشتی درست نیست. گزینه مذکور همچنان وجود دارد، اما محل قرارگیری آن تغییر کرده است.

یوتیوب این تغییر را در یک پست پشتیبانی جدید تایید کرده و توضیح داده که آیکونی که پیش‌تر با یک لمس در نوار سمت راست در دسترس بود، اکنون به منوی سه‌نقطه‌ای منتقل شده است. از این پس، برای دیسلایک یک ویدیو، کاربر باید مراحل زیر را طی کند:

لمس منوی سه‌نقطه‌ای در گوشه بالا سمت راست.یافتن گزینه Dislike در منو و انتخاب آن.

علاوه بر این، یوتیوب اعلام کرده از آنجائیکه کاربران اغلب از گزینه‌های Dislike و Not interested در Shorts به‌صورت جایگزین استفاده می‌کنند، این دو قابلیت در حال ادغام شدن با یکدیگر هستند. بر اساس توضیح ارائه‌شده، برخی کاربران آیکون علامت انگشت شصت رو به پایین را با عنوان Dislike مشاهده خواهند کرد و برخی دیگر همان آیکون را با عنوان Not interested می‌بینند. همچنین تمامی کاربران حاضر در این آزمایش که روی آیکون انگشت شصت رو به پایین در یک Short کلیک کنند، یک نظرسنجی بازخورد اختیاری دریافت خواهند کرد؛ فرایندی که از نظر کارکرد مشابه سازوکار فعلی گزینه Not interested است.

این تغییر به نظر می‌رسد در مرحله آزمایشی باشد و هنوز به‌صورت سراسری در کل پلتفرم اجرا نشده است. این اقدام، پروسه دشوارتری را برای کاربرانی ایجاد کند که قصد دارند بازخورد منفی ثبت کنند و ممکن است باعث نارضایتی آن‌ها شود. همچنین باید یادآور شد که این نخستین باری نیست که یوتیوب جابه‌جایی گزینه دیسلایک را آزمایش می‌کند. این پلتفرم سال گذشته نیز آیکون انگشت شصت رو به پایین را به منوی مخفی منتقل کرده بود، اما آن تغییر چندان دوام نیاورد. این‌که آیا این تصمیم جدید ماندگار خواهد شد یا نه، موضوعی است که باید منتظر مشخص شدن آن ماند.

شرکت گوگل به‌عنوان زیرمجموعه اصلی آلفابت، در تازه‌ترین گزارش‌های مالی خود نشان داده که همچنان بخش عمده درآمدش از تبلیغات به‌دست می‌آید، اما در کنار آن، سرویس‌های ابری، اشتراک‌ها، فروش سخت‌افزار و خدمات پلتفرمی نیز سهم قابل توجهی پیدا کرده‌اند. این ترکیب درآمدی تصویری روشن از تلاش گوگل برای کاهش وابستگی به تبلیغات و حرکت به سمت مدل‌های پایدارتر و متنوع‌تر ارائه می‌دهد.

بر اساس داده‌های منتشرشده در گزارش‌های رسمی آلفابت و تحلیل‌های منابع مالی معتبر، درآمد گوگل از چند بخش اصلی تأمین می‌شود و هر یک از این بخش‌ها نقشی کلیدی در شکل‌گیری مدل اقتصادی این شرکت دارند. نخستین و بزرگ‌ترین بخش تبلیغات جست‌وجو است که همچنان بیشترین سهم را در درآمد سالانه دارد و موتور اصلی سودآوری شرکت محسوب می‌شود. این بخش به‌واسطه گستردگی کاربران موتور جست‌وجوی گوگل و حجم بالای درخواست‌های روزانه، توانسته جایگاه خود را به‌عنوان ستون اصلی درآمدی تثبیت کند و به‌طور مداوم جریان نقدی عظیمی را برای شرکت فراهم آورد.

پس از آن، تبلیغات یوتیوب قرار دارد که با توجه به رشد بی‌وقفه مصرف محتوای ویدیویی و افزایش تعداد تولیدکنندگان محتوا، به یکی از منابع پایدار و قابل اتکای درآمدی تبدیل شده است. یوتیوب با جذب مخاطبان جهانی و ارائه انواع فرمت‌های تبلیغاتی، توانسته سهم قابل توجهی در سبد درآمدی گوگل داشته باشد.

شبکه تبلیغاتی گوگل نیز بخش دیگری از درآمد را تشکیل می‌دهد؛ این شبکه شامل تبلیغات در وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌های شریک گوگل است و به‌طور مستقیم از طریق سرویس‌هایی مانند AdSense و AdMob مدیریت می‌شود. این بخش با ایجاد ارتباط میان کسب‌وکارها و کاربران، به توسعه اکوسیستم تبلیغاتی گوگل کمک کرده و جریان درآمدی متنوعی را شکل داده است.

در کنار تبلیغات، گوگل بخش قابل توجهی از درآمد خود را از فروش اشتراک‌ها، پلتفرم‌ها و دستگاه‌ها به‌دست می‌آورد. این بخش شامل سرویس‌های اشتراکی مانند گوگل وان، خریدهای کاربران از گوگل‌پلی و همچنین فروش سخت‌افزارهایی نظیر گوشی‌های پیکسل و دستگاه‌های نست (Nest) است. این منابع درآمدی علاوه بر ایجاد جریان مالی پایدار، به تقویت حضور گوگل در بازار سخت‌افزار و خدمات مصرفی کمک کرده‌اند و نشان می‌دهند که شرکت به‌دنبال گسترش دامنه فعالیت‌های خود فراتر از تبلیغات است.

بخش دیگر، گوگل کلود است که با ارائه خدمات ذخیره‌سازی، پردازش داده و ابزارهای هوش مصنوعی به شرکت‌ها و سازمان‌ها، رشد چشمگیری داشته و به یکی از سریع‌ترین منابع درآمدی گوگل تبدیل شده است. این بخش با جذب مشتریان سازمانی و ارائه راهکارهای نوین مبتنی بر هوش مصنوعی، توانسته جایگاه خود را در بازار جهانی تثبیت کند و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین حوزه‌های توسعه آینده گوگل مطرح شود.

علاوه بر این، درآمدهای پراکنده و کوچک‌تری نیز از سایر بخش‌ها به‌دست می‌آید که در مجموع سهم اندکی دارند اما همچنان در ترکیب کلی درآمدی شرکت ثبت می‌شوند و نشان‌دهنده تلاش گوگل برای ایجاد تنوع در منابع مالی است.

در پایان باید گفت مجموع درآمد گوگل در آخرین گزارش‌های مالی منتشرشده، بیش از ۳۸۵ میلیارد دلار برآورد شده است. این رقم حاصل ترکیب همه منابع درآمدی از تبلیغات جست‌وجو، یوتیوب، شبکه تبلیغاتی، اشتراک‌ها و دستگاه‌ها، گوگل کلود و سایر بخش‌هاست. داده‌های رسمی آلفابت و تحلیل‌های منتشرشده در منابع معتبر مالی مانند FourWeekMBA و گزارش‌های تحلیلی نشان می‌دهند که اگرچه تبلیغات همچنان ستون اصلی درآمدی گوگل است، اما سهم بخش‌های غیرتبلیغاتی در حال افزایش بوده و آینده‌ای متنوع‌تر برای این شرکت ترسیم می‌کند. این روند نشان می‌دهد گوگل در مسیر تبدیل شدن به شرکتی با مدل درآمدی چندوجهی قرار گرفته است؛ مدلی که می‌تواند در برابر تغییرات بازار و تحولات فناوری مقاومت بیشتری داشته باشد و پایداری بلندمدت را برای این غول فناوری تضمین کند.