در حالی که سفر به ماه هنوز برای بیشتر مردم شبیه داستان‌های علمی‌‌تخیلی است، یک شرکت آمریکایی اقدام بحث‌برانگیزی انجام داده و امکان رزرو هتلی که هنوز وجود خارجی ندارد را اعلام کرده است.

بر اساس گزارش‌ها، استارت‌آپی با نام GRU Space اعلام کرده که پذیرش مسافر برای پروژه اقامتی آینده خود روی سطح ماه را آغاز کرده است. مبالغی که برای این رزروها دریافت می‌شود، بین ۲۵۰ هزار تا یک میلیون دلار متغیر است؛ هرچند کارشناسان تأکید می‌کنند این پرداخت‌ها بیشتر به سپرده یا نوعی سرمایه‌گذاری شباهت دارد تا بلیت واقعی سفر.

به گفته تحلیلگران، ایده گردشگری فضایی و به‌ویژه اقامت در ماه بسیار جذاب است، اما فناوری و زیرساخت‌های لازم برای تحقق آن هنوز فاصله قابل توجهی با واقعیت دارند. تاکنون زمان دقیقی برای اجرای این پروژه اعلام نشده، اما شرکت مذکور از انجام مأموریت‌های آزمایشی در بازه زمانی ۲۰۲۹ تا ۲۰۳۰ سخن گفته و امیدوار است از حدود سال ۲۰۳۲ بتواند میزبان نخستین مهمانان باشد.

طبق طرح‌های ارائه‌شده، این هتل‌ها به شکل زیستگاه‌های بادی طراحی خواهند شد؛ سازه‌هایی مشابه ایده‌هایی که پیش‌تر توسط ناسا و شرکت Bigelow Aerospace مطرح شده بودند. این زیستگاه‌ها قرار است در برابر تشعشعات فضایی، تغییرات شدید دما و برخورد ریزشهاب‌سنگ‌ها مقاوم باشند و برای افزایش ایمنی، با لایه‌هایی از خاک و سنگ ماه یا همان رگولیت پوشانده شوند. دسترسی به این اقامتگاه‌ها نیز از طریق فضاپیماهای سرنشین‌دار شرکت‌هایی مانند اسپیس‌ایکس پیش‌بینی شده است.

هرچند چنین طرحی در نگاه اول غیرواقعی به نظر می‌رسد، اما برخی از اجزای آن از نظر فنی غیرممکن نیستند. استفاده از زیستگاه‌های بادی پیش‌تر در مطالعات فضایی بررسی شده و حتی نمونه‌هایی از این ماژول‌ها به فضا ارسال شده‌اند. همچنین پژوهش‌هایی درباره استفاده از رگولیت ماه برای ساخت سازه‌ها از طریق چاپ سه‌بعدی، در حال انجام است.

با این حال، چالش‌های جدی بر سر راه این پروژه وجود دارد. در حال حاضر صنعت گردشگری قمری عملاً وجود ندارد، مأموریت‌های سرنشین‌دار منظم به ماه انجام نمی‌شود و زیرساخت‌هایی مانند شبکه برق، ارتباطات، خدمات امدادی و امکان تخلیه پزشکی در ماه فراهم نیست. افزون بر این، چارچوب‌های حقوقی و بیمه‌ای چنین سفرهایی نیز هنوز تعریف نشده‌اند. از سوی دیگر، با توجه به اینکه حتی برنامه‌های بزرگ و پرهزینه‌ای مانند پروژه «آرتمیس» ناسا هنوز به ایجاد یک پایگاه دائمی در ماه منجر نشده‌اند، جدول زمانی اعلام‌شده توسط GRU Space بسیار خوش‌بینانه به نظر می‌رسد.

برخی منتقدان همچنین مدل فعلی رزرو این شرکت را یک زنگ خطر می‌دانند؛ چرا که به باور آنها، این اقدام بیشتر برای جلب توجه رسانه‌ای و سنجش واکنش بازار انجام شده است تا فراهم‌کردن یک مسیر واقعی برای سفر انسان‌ها به ماه. به‌ویژه اینکه این شرکت هنوز نه وسیله پرتاب اختصاصی دارد، نه فرودگر، نه تجربه عملی در پشتیبانی از حیات و نه مجوزهای قانونی لازم. افزون بر این، وضعیت بازگشت‌پذیری مبالغ پرداخت‌شده نیز به‌روشنی مشخص نشده است.

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که یون‌هایی از جو زمین (به رنگ آبی) به‌وسیله باد خورشیدی (به رنگ قرمز) و از طریق خطوط نامرئی میدان مغناطیسی (به رنگ سفید) به سوی ماه منتقل می‌شوند. این فرایند زمانی رخ می‌دهد که قمر زمین در حوالی مرحله ماه کامل، از میان دم مغناطیسی زمین عبور می‌کند.

بر اساس نتایج یک پژوهش تازه، ماه در حال جذب ذرات بسیار ریز از جو زمین است و این روند برای میلیاردها سال ادامه داشته. این نوع آدم‌خواری کیهانی، نتیجه بادهای خورشیدی بسیار پرانرژی و مهم‌تر از آن، میدان مغناطیسی خود زمین است.

پژوهشگران می‌گویند این یافته‌ها یک نظریه ۲۰ ساله را که توضیح می‌داد چگونه برخی ذرات باردار موسوم به یون‌ها بر سطح ماه قرار گرفته‌اند، به‌طور اساسی دگرگون می‌کند و می‌تواند پیامدهای مهمی برای مأموریت‌های آینده ماه داشته باشد.

از سال ۲۰۰۵، نظریه غالب بر این بود که انتقال این مواد تنها پیش از شکل‌گیری میدان مغناطیسی زمین یا همان مگنتوسفر امکان‌پذیر بوده است، زیرا تصور می‌شد این میدان نامرئی هر یون جوی را که از زمین جدا می‌شود، به دام می‌اندازد و مانع خروج آن می‌شود.

اما در مطالعه جدیدی که در مجله Communications Earth & Environment منتشر شده، دانشمندان با ترکیب داده‌های به‌دست‌آمده از نمونه‌های مأموریت‌های آپولو و مدل‌های رایانه‌ای شبیه‌ساز تکامل مگنتوسفر زمین، دریافتند که انتقال یون‌های جوی بیشترین شدت را زمانی دارد که ماه از دم مغناطیسی زمین عبور می‌کند. این بخش، بزرگ‌ترین ناحیه مگنتوسفر است که همواره در جهتی مخالف خورشید امتداد دارد. این هم‌راستایی زمانی رخ می‌دهد که زمین میان ماه و خورشید قرار می‌گیرد، یعنی نزدیک به مرحله ماه کامل.

مدل‌ها نشان دادند که به‌جای آنکه خطوط میدان مغناطیسی مانعی برای خروج یون‌های جوی از زمین باشند، این خطوط درون دم مغناطیسی زمین مانند بزرگراه‌هایی نامرئی برای ذرات باردار عمل می‌کنند و آن‌ها را به سوی ماه هدایت می‌کنند؛ جایی که در نهایت این ذرات در لایه خاک سطحی آن، ته‌نشین می‌شوند.

این نتایج به این معناست که انتقال یون‌های جوی احتمالاً اندکی پس از شکل‌گیری مگنتوسفر زمین، حدود ۳.۷ میلیارد سال پیش، آغاز شده و به احتمال زیاد هنوز هم در حال وقوع است. تا پیش از این، دانشمندان بر این باور بودند که خاک ماه تنها می‌تواند نشانه‌هایی از ابتدایی‌ترین جو زمین را در خود حفظ کرده باشد. با این حال، مطالعه جدید نشان می‌دهد که این نمونه‌ها در واقع می‌توانند همچون یک کپسول زمانی عمل کنند و اطلاعاتی ارزشمند از تاریخچه جو و میدان مغناطیسی زمین در خود نگه دارند.

زمین تنها جرم منظومه شمسی نیست که بخش‌های کوچکی از خود را به باد خورشیدی از دست می‌دهد. سیاره عطارد اغلب با دُمی بلند و شبیه به دنباله‌داری از غبار دیده می‌شود که از سطح آن جدا شده، و خود ماه نیز دارای دُمی از یون‌های سدیم است که زمین بارها از میان آن عبور می‌کند.

پژوهشگران امیدوارند با مطالعه بیشتر این‌ موضوع که زمین چگونه بخشی از جو خود را به ماه منتقل می‌کند، بتوانند درک بهتری از چگونگی وقوع فرایندهای مشابه در دیگر نقاط همسایگی کیهانی ما به دست آورند.

شوبهونکار پارامانیک، دانشمند علوم سیاره‌ای در دانشگاه روچستر و نویسنده اصلی این مطالعه، معتقد است که این پژوهش می‌تواند پیامدهای گسترده‌تری برای درک فرار اولیه جو در سیاراتی مانند مریخ داشته باشد؛ سیاره‌ای که امروزه فاقد میدان مغناطیسی سراسری است اما در گذشته میدانی مشابه زمین داشت.