ایالات متحده دوربردترین مهمات ویژه بالگردهای نظامی جهان را آزمایش کرد؛ مهماتی که قادر است اهداف را در فاصله‌ای حدود ۱۰ برابر بیشتر از موشک Hellfire مورد اصابت قرار دهد. این برنامه که با عنوان LRAM شناخته می‌شود، با هدف افزایش چشمگیر برد بالگردهای نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده طراحی شده و تمرکز آن بر توانمندسازی بالگردها برای انجام حملات از فواصل بسیار دورتر نسبت به سامانه‌های فعلی است.

نیروی تفنگداران دریایی آمریکا در تازه‌ترین آزمایش پروازی در ارتفاع پایین، یک مهمات جدید دوربرد را شلیک کرد که به‌طور خاص برای گسترش شعاع عملیاتی بالگردهای تهاجمی طراحی شده است. این آزمایش در محدوده اقیانوس اطلس انجام و طی آن وسیله پرتابی Red Wolf ساخت شرکت L3Harris Technologies از یک بالگرد AH-1Z Viper شلیک شد. این مهمات توانست با موفقیت یک هدف مستقر بر روی دریا را مورد اصابت قرار دهد و بدین ترتیب، یک نقطه عطف مهم در نمایش توانمندی عملیاتی موشک Long Range Attack Missile یا LRAM برای نیروی تفنگداران دریایی رقم بخورد.

طرح LRAM با هدف فراهم‌سازی توان حمله از فواصل بسیار بیشتر برای هواگردهای نیروی تفنگداران دریایی ارائه می‌شود؛ قابلیتی که در تسلیحات فعلی وجود ندارد. مهمات متداول پرتاب‌شونده از بالگردها، از جمله AGM-114 Hellfire و Joint Air-to-Ground Missile–Medium Range، به ترتیب دارای برد مؤثر حدود ۳۴ و ۱۶ کیلومتر هستند. در مقابل، Red Wolf برای عبور از این محدودیت‌ها طراحی شده و به خدمه پروازی امکان می‌دهد خارج از محدوده پوشش سامانه‌های پدافند هوایی دشمن عملیات انجام دهند.

این وسیله مجهز به موتور توربوجت، حدود ۱.۸ متر طول دارد و دارای بالچه‌های تاشونده برای پایداری و کنترل پرواز است. Red Wolf می‌تواند محموله‌ای با وزن حداکثر ۱۱.۴ کیلوگرم حمل کند. به گفته L3Harris، این سامانه با سرعت زیرصوت پرواز می‌کند و در ارتفاع پایین، بردی بیش از ۳۷۰ کیلومتر دارد و مداومت پروازی آن از ۶۰ دقیقه فراتر می‌رود. این برد به Red Wolf اجازه می‌دهد خارج از محدوده درگیری سامانه‌های مدرن موشک زمین‌به‌هوای دریایی و شبکه‌های منع دسترسی ساحلی که بخش مهمی از راهبردهای نظامی چین و روسیه هستند، عمل کند.

در یک سناریوی بالقوه درگیری در اقیانوس آرام، Red Wolf می‌تواند برای ایجاد اختلال موقت در حسگرها یا ارتباطات یک ناو جنگی به کار رود و بدین ترتیب، مسیر را برای حملات بعدی توسط تسلیحات بزرگ‌تر و پرهزینه‌تر مانند Long-Range Anti-Ship Missile یا Joint Strike Missile هموار کند. بر اساس اعلام شرکت سازنده، این سامانه از سال ۲۰۲۰ تاکنون بیش از ۴۰ بار از پلتفرم‌های مختلف شامل هواگردهای بال‌ثابت سرنشین‌دار و بدون سرنشین، بالگردها و پرتابگرهای زمینی مورد آزمایش پروازی قرار گرفته است؛ موضوعی که نشان‌دهنده بلوغ فنی نسبتاً بالای آن در مقایسه با بسیاری از برنامه‌های نوظهور پنتاگون است.

هزینه تخمینی هر واحد Red Wolf حدود ۳۰۰,۰۰۰ دلار اعلام شده و L3Harris قصد دارد به نرخ تولید سالانه تا ۱,۰۰۰ واحد دست یابد؛ قیمتی که به‌مراتب کمتر از موشک‌های کروز دوربرد با هزینه چند میلیون دلاری است. بر اساس گزارش‌های صنعتی، انتظار می‌رود این سامانه در سال ۲۰۲۶ برای استقرار عملیاتی اولیه آماده شود؛ در حالی که نیروی تفنگداران دریایی و پنتاگون به دنبال گسترش ذخایر تسلیحات دوربرد و مقرون‌به‌صرفه برای مواجهه با درگیری‌های پرشدت احتمالی هستند.

ارتش ایالات متحده در حال ارزیابی این موضوع است که آیا بالگرد نامدار AH-64E آپاچی (V6) می‌تواند در میدان نبردی که روزبه‌روز مملو از پهپادهای کوچک و ارزان‌قیمت‌تر می‌شود، نقش پدافندی ضدپهپاد را ایفا کند یا نه. این بالگرد که معمولاً برای نابودی تانک‌ها به‌کار گرفته می‌شود، برای حفظ کارآمدی در چنین صحنه نبردی نیازمند پشت سر گذاشتن آزمایش‌هایی دقیق است تا میزان توانایی واقعی آن روشن شود.

براساس گزارش‌ها، آپاچی در این آزمون‌ها فراتر از انتظار عمل کرده است. در جریان این ارزیابی‌ها، آپاچی موفق شد ۱۳ پهپاد از مجموع ۱۴ پهپاد هدف را سرنگون کند که نشان‌دهنده نرخ موفقیت چشمگیر آن است.

اهمیت این موضوع زمانی بیشتر نمایان می‌شود که در نظر بگیریم پهپادهای کوچک اکنون یکی از تهدیدهای اصلی در میدان‌های نبرد محسوب می‌شوند؛ نمونه بارز آن جبهه‌های درگیری در اوکراین است. از همین رو ارتش‌های جهان در تلاش‌اند تا خلأهای دفاعی خود در برابر این تهدید جدید را پوشش دهند. در کنار توسعه فناوری‌های تازه، برخی ارتش‌ها مانند ارتش ایالات متحده در پی آن‌اند که توان دفاعی سامانه‌های موجود خود را نیز دوباره ارزیابی کنند. نتیجه آزمایش‌های اخیر نشان می‌دهد که این پلتفرم‌ها، بدون نیاز به ارتقای گسترده، قادر به ایفای نقشی مؤثر هستند.

در این آزمایش‌ها از مجموعه کامل تسلیحات موجود بر روی بالگردهای آپاچی استفاده شد؛ از توپ‌های نزدیک‌برد تا سامانه‌های موشکی دوربرد. برای درگیری‌های دوربرد، بالگردهای آزمایشی به موشک‌های مشترک هوا به زمین (JAGM) و موشک‌های هلفایر مجهز بودند و هدایت آن‌ها نیز توسط رادار لانگ‌بو انجام می‌شد.

برای بردهای متوسط، راکت‌های هدایت‌شونده لیزری APKWS با کالیبر ۷۰ میلی‌متر مورد استفاده قرار گرفتند؛ مهماتی ارزان‌تر از موشک‌ها که در برابر پهپادهای کم‌هزینه عملکردی فراتر از حد انتظار نشان داده‌اند و آن‌ها را به گزینه‌ای ایده‌آل تبدیل کرده‌اند.

در این آزمایش همچنین از توپ زنجیره‌ای ۳۰ میلی‌متری آپاچی با مهمات انفجار زیاد نیز استفاده شد که به‌عنوان آخرین لایه دفاعی در شرایط نزدیک به‌کار می‌رود.

انتخاب آپاچی V6 برای این آزمایش‌ها نکته مهمی بود، زیرا این نسخه یکی از پیشرفته‌ترین انواع این بالگرد محسوب می‌شود و عملاً همانند یک گره پروازی جمع‌آوری و اشتراک‌گذاری داده عمل می‌کند. این نسخه دارای رادار لانگ‌بو ارتقایافته و حسگرهای الکترواپتیکی و فروسرخ پیشرفته‌تر است. علاوه بر این، قابلیت شبکه‌سازی Link 16 و سامانه پیشرفته هم‌افزایی سرنشین و بدون‌سرنشین MUMT-X ساخته L3 Harris نیز روی آن نصب است.

مجموع این تجهیزات باعث می‌شود آپاچی V6 قادر باشد پهپادها را از فاصله‌های دور شناسایی کند و همچنین اطلاعات ردگیری پهپادها را از رادارهای زمینی، تفنگداران دریایی، ناوهای نیروی دریایی یا سایر بالگردها دریافت کند و همزمان داده‌های حسگرهای خود را نیز برای واحدهای دیگر ارسال نماید. چنین قابلیتی آن را به یک گره ارزشمند در شبکه آتش در میدان نبرد تبدیل می‌کند؛ دستاوردی چشمگیر برای بالگردی که نخستین‌بار در میانه دهه ۱۹۷۰ پرواز کرد.

با توجه به اثبات کارآمدی آپاچی در میدان نبرد مدرن، ارتش ایالات متحده برنامه‌ریزی کرده است تا دستورالعمل‌های آموزشی این بالگرد را بازنگری کند. مأموریت‌های استاندارد جدیدی برای مقابله با پهپادها و جداول جدید تیراندازی برای درگیری با ازدحام پهپادها تدوین خواهد شد و همچنین تلاش می‌شود تا آپاچی بیش از پیش با واحدهای پدافند هوایی زمینی یکپارچه شود.

در نتیجه این روند، آپاچی در حال گذار از نقش سنتی ضدتانک به یک پلتفرم چندمنظوره پدافندی و ضدپهپاد است. این بالگرد اکنون به‌سرعت در حال تبدیل شدن به یکی از اجزای کلیدی سامانه فرماندهی و کنترل مشترک در تمام حوزه‌ها است. عملکرد آن نشان داده که می‌تواند به‌عنوان یک نیروی واکنش سریع ضدپهپاد، برای حفاظت از نیروها، پایگاه‌ها و حتی زیرساخت‌های حساس به‌سرعت وارد عمل شود.

نسخه‌های آینده مانند نسخه‌های ۶.۵ و ۷ و همچنین پهپادهای همکار جدید موسوم به اثرات پرتاب‌ شونده از هوا، جایگاه این بالگرد را در نقش ضدپهپاد بیش از پیش تثبیت خواهند کرد.