شایعه شده که ایسوس قصد دارد تا سال ۲۰۲۶ وارد بازار DRAM شود. این اقدام می‌تواند تأمین پایدار حافظه برای خط تولید کامپیوترهای شخصی این شرکت را تضمین کند.

بحران فعلی حافظه تمامی جنبه‌های کسب‌وکار کامپیوتر را تحت تأثیر قرار داده و تولیدکنندگان رایانه به سختی قادر به مقابله با آن هستند. بسیاری از شرکت‌ها پیش از این قیمت محصولات خود را افزایش داده‌اند و کمبود حافظه منجر به تأخیر در عرضه محصولات در سال‌های آینده خواهد شد.

اما به نظر می‌رسد که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان کامپیوتر تصمیم گرفته است که برای مقابله با کمبود حافظه، خودش وارد بازار DRAM شود. بر اساس شایعه‌ای که به‌تازگی از یک منبع منتشر شده، ایسوس قصد دارد ورود جدی به بازار DRAM را از سال ۲۰۲۶ آغاز کند. این همان منبعی است که پیش‌تر اطلاعات مربوط به پردازنده‌های AMD و اینتل را منتشر کرده و صحت آنها تأیید شده بود. با این حال، توصیه می‌شود این خبر با احتیاط خوانده شود.

بر اساس این شایعه، ایسوس قصد دارد تا پایان سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۶، در صورتی که قیمت و عرضه حافظه به حالت عادی بازنگردد، خطوط تولید اختصاصی DRAM خود را راه‌اندازی کند. گزارش‌های فعلی پیش‌بینی می‌کنند که کمبود حافظه تا پایان سال ۲۰۲۷ و حتی تا سال ۲۰۲۸ ادامه داشته باشد. با توجه به اینکه ایسوس یکی از بزرگ‌ترین بازیگران بازار کامپیوتر است، توانایی ورود به بازار DRAM را دارد، اما حتی برای این شرکت، راه‌اندازی یک کارخانه اختصاصی تنها برای تولید DRAM کاری بسیار بزرگ و پیچیده خواهد بود.

در صورتی که این شایعه صحت داشته باشد و ایسوس وارد بازار DRAM شود، تمرکز اولیه این شرکت بر بهینه‌سازی تأمین حافظه برای محصولات خود خواهد بود، که عمدتاً شامل کامپیوترهای شخصی مانند لپ‌تاپ‌ها و دسکتاپ‌ها می‌شود. خط تولید ایسوس شامل خانواده محصولات ASUS، ROG و TUF است که کسب‌وکار حیاتی این شرکت را تشکیل می‌دهند و مانند دیگر برندهای کامپیوتری، ایسوس تمایل ندارد برای تأمین حافظه محصولات خود هزینه اضافی پرداخت کند.

این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که دیگر تولیدکنندگان حافظه مانند Crucial بازار را ترک کرده‌اند. تفاوت ایسوس با Crucial این است که Crucial یک برند تولید ماژول حافظه برای شرکت میکرون بود. میکرون مسئول اصلی تولید محصولات DRAM بود و بازار وسیعی شامل سرورها و دیتاسنترها را تأمین می‌کرد که هم‌اکنون به شدت تحت تأثیر هوش مصنوعی قرار گرفته است. میکرون، مشابه سامسونگ و هاینیکس، روی سودآوری تمرکز کرده است، اما برای ایسوس این تصمیم بیشتر جنبه بقا در شرایط بحران فعلی دارد.

اگر ایسوس وارد بازار DRAM شود و خطوط تولید خود را راه‌اندازی کند، ممکن است دیگر کسب‌وکارهای کامپیوتری نیز از ظرفیت اضافی این شرکت بهره‌مند شوند، مشروط بر اینکه ایسوس بتواند نیازهای خود را تأمین کرده و مازاد تولید داشته باشد. با این حال، تنها زمان مشخص خواهد کرد که این شایعه در عمل به واقعیت تبدیل شود یا خیر.

بازار جهانی ساعت‌های هوشمند در سال ۲۰۲۵ دوباره در مسیر رشد قرار گرفته و شرکت شیائومی نیز با افزایش فروش و پیشی گرفتن از سامسونگ، جایگاه پیشرو خود را در این بازار تثبیت کرد.

طبق آخرین پیش‌بینی مؤسسه «کانترپوینت ریسرچ» (Counterpoint Research)، انتظار می‌رود میزان عرضه ساعت‌های هوشمند پس از رکود سال گذشته در این حوزه، به‌تدریج افزایش یابد. برندهای سازنده این گجت‌ها، با تکیه بر پلتفرم‌های سخت‌افزاری جدید، بهینه‌سازی نرم‌افزاری و افزودن قابلیت‌های قدرتمند و کاربردی مرتبط با سلامت، از تداوم این مسیر پشتیبانی خواهند کرد.

بازار جهانی رو به رشد ساعت‌های هوشمند

پس از پایان دوره رکود بازار ساعت‌های هوشمند در سال ۲۰۲۴، اکنون نشانه‌های ورود این بازار به مرحله‌ای تازه از بازیابی دیده می‌شود. بر اساس تحقیقات مؤسسه کانترپوینت ریسرچ، پیش‌بینی می‌شود تا پایان سال ۲۰۲۵، عرضه جهانی ساعت‌های هوشمند حدود ۷ درصد نسبت به سال قبل افزایش یابد. این رشد عمدتاً ناشی از به‌روزرسانی سبد محصولات، بهبود عملکرد تراشه‌ها و یکپارچگی بیشتر بین سخت‌افزار و نرم‌افزار است.

درضمن مصرف‌کنندگان علاقه بیشتری به ساعت‌های هوشمند میان‌رده و بالارده نشان می‌دهند. قابلیت‌های پیشرفته پایش سلامت، عمر باتری طولانی‌تر و یکپارچگی بیشتر با سایر گوشی‌های هوشمند، دیگر نه‌تنها ویژگی‌های اختصاصی مدل‌های لوکس نیستند، بلکه به استانداردهای عمومی مورد انتظار کاربران در بازار ساعت‌های هوشمند تبدیل شده‌اند.

چین، محرک اصلی رشد بازار جهانی ساعت‌های هوشمند در آینده

چین اکنون مهم‌ترین محرک رشد بازار جهانی ساعت‌های هوشمند محسوب می‌شود. تحلیلگران کانترپوینت ریسرچ خاطرنشان کرده‌اند که سه برند از پنج برند برتر ساعت هوشمند جهان، متعلق به چین هستند. یارانه‌های دولتی برای مصرف‌کنندگان و افزایش درآمد خانوارها، چرخه‌های جایگزینی و خرید گجت‌های جدید را سرعت بخشیده است.

شیائومی با مجموعه گسترده‌ای از محصولات، از دستبندهای هوشمند مقرون‌به‌صرفه گرفته تا ساعت‌های هوشمند پیشرفته، در این مسیر پیشتاز است. رویکرد اکوسیستمی این شرکت که بر پایه ادغام سیستم‌عامل «هایپر اواس» (HyperOS) و قابلیت «هایپر کانکت» (HyperConnect) شکل گرفته است، باعث افزایش وفاداری کاربران و استفاده از دستگاه‌های مختلف شیائومی می‌شود. در نتیجه پیش‌بینی می‌شود سهم چین از بازار جهانی ساعت هوشمند از ۲۵ درصد در سال ۲۰۲۴ به ۳۱ درصد در سال ۲۰۲۵ برسد.

شیائومی در میان پنج برند برتر جهان

بر اساس داده‌ها، احتمالاً پنج سازنده برتر ساعت هوشمند در سال ۲۰۲۵ اپل، هواوی، شیائومی، سامسونگ و شیائوتیان‌کای (Xiaotiancai) خواهند بود. اپل در صدر این فهرست قرار دارد و پس از آن شیائومی با تثبیت جایگاه خود از طریق حجم عرضه پایدار و سیاست قیمت‌گذاری تهاجمی، در جایگاه دوم دیده می‌شود.

انتظار می‌رود عرضه ساعت هوشمند از سوی هواوی، رشد ۴۲ درصدی سالانه داشته باشد، در حالی که ممکن است عرضه این محصول از سوی سامسونگ با کاهش جزئی مواجه شود. در همین حال، شیائومی با اتکا به سبد محصول متوازن و قدرت برند خود، به‌ویژه در بازارهای آسیایی و اقتصادهای نوظهور، از موقعیت رقابتی مطلوب‌تری برخوردار است.

بازگشت اپل، دلیل تقویت ثبات کلی بازار

عرضه نسل جدید ساعت‌های هوشمند اپل در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۵ با رشد ۱۲ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل همراه شد؛ رشدی که به پایان دوره طولانی افت عرضه در بازار ساعت‌های هوشمند انجامید. این روند به تثبیت هرچه بیشتر بازار کمک کرده و از بازگشت اعتماد مصرف‌کنندگان به این دسته از محصولات حکایت دارد.

پژوهشگران آزمایشگاه ملی بروکهِیون در نیویورک با استفاده از یک لیدار بسیار دقیق توانسته‌اند ساختار لایه‌های بالایی ابرها را با وضوحی بی‌سابقه بررسی کنند. این نتایج نشان می‌دهد رفتار قطرات آب در بالاترین بخش ابرها بسیار پیچیده‌تر از مدل‌های فعلی است و می‌تواند بر پیش‌بینی بارش و بازتاب نور خورشید تأثیر بگذارد.

اگر تجربه پرواز داشته باشید، احتمالاً ظاهر بالای ابرها برایتان آشناست؛ معمولاً سفید و پف‌دار با بخش‌هایی آبی‌ـ‌خاکستری. با این حال، فیزیک لایه‌های بالایی ابرها سال‌ها برای دانشمندان معما بود تا اینکه اکنون پاسخی روشن‌تر پیدا شده است.

در تأسیسات آزمایشگاه ملی بروکهِیون در لانگ آیلندِ نیویورک، پژوهشگران نوع جدیدی از لیدار، یعنی یک ابزار سنجش از دور مبتنی بر لیزر، توسعه داده‌اند. این لیدار قادر است جزئیات بسیار ریز ساختار ابرها را در مقیاسی حدود یک سانتی‌متر ثبت کند؛ وضوحی که بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ برابر بیشتر از ابزارهای سنتی است. در مطالعه‌ای که اخیراً در مجله نشنال آکادمی منتشر شده، تیم بروکهِیون این لیدار را با آزمایش‌های اتاقک ابر ترکیب کرده است. این پژوهش نخستین توصیف تجربی است که تفاوت میان ساختارهای آبی در بالای ابر و بخش‌های داخلی آن را مشخص می‌کند؛ ساختارهایی که تعیین می‌کنند ابرها چگونه شکل می‌گیرند، بارش چگونه تولید می‌شود و چه تأثیری بر تعادل انرژی زمین دارند.

به گفته پژوهشگران، این لیدار جدید تصاویری فوق‌العاده با وضوح بالا از پویایی ابرها ارائه می‌دهد. نکته چشمگیر این است که دستگاه می‌تواند فوتون‌های منفرد (ذرات بدون جرم حامل نور) را که پس از برخورد پالس‌های لیزری فوق‌سریع از ابر خارج می‌شوند، شناسایی و شمارش کند. سپس یک الگوریتم نمونه‌برداری داده، این سیگنال‌های فوتونی را به یک پروفایل دقیق از ساختار ابر تبدیل می‌کند. فان یانگ (Fan Yang)، نویسنده اصلی مطالعه و پژوهشگر بروکهِیون، این لیدار را «میکروسکوپی برای ابرها» توصیف کرده است.

تیم پژوهشی دستگاه را به اتاقک ابر در میشیگان برد؛ جایی که می‌توان ابرها را در شرایط کنترل‌شده دما و رطوبت به‌صورت مصنوعی تولید کرد. این محیط کنترل‌شده به آن‌ها اجازه داد فیزیک دقیق نحوه توزیع قطرات آب در بخش‌های مختلف یک ابر را ثبت کنند. نتایج نشان داد مدل‌های فعلی در توصیف فیزیک ابرها دقت کافی ندارند. اندازه‌گیری‌های لیدار نشان داد که در لایه بالایی ابر، توزیع قطرات آب بسیار متغیر است، در حالی که در بخش‌های داخلی ابر این توزیع یکنواخت‌تر دیده می‌شود.

پژوهشگران معتقدند این تفاوت به دو فرآیند «اختلاط» و «رسوب‌گذاری» مربوط است. در فرآیند اختلاط، هوای خشک و صاف بالای ابر به سمت پایین کشیده می‌شود و باعث ایجاد توزیع لکه‌ای قطرات در لایه بالایی ابر می‌شود. هم‌زمان، رسوب‌گذاری قطرات را بر اساس اندازه مرتب می‌کند؛ قطرات بزرگ‌تر سریع‌تر به داخل ابر سقوط می‌کنند و قطرات کوچک‌تر مدت بیشتری در بالا باقی می‌مانند.

در مقابل، بخش داخلی و حجیم ابر معمولاً دچار آشفتگی شدید است و همین باعث می‌شود قطرات آب به سرعت با هم ترکیب شده و توزیع یکنواختی پیدا کنند. اما در لایه بالایی ابر، شدت آشفتگی بسیار کمتر است و تنها قطرات کوچک‌تر می‌توانند در آن ناحیه معلق بمانند. یانگ توضیح می‌دهد که «بسیاری از مدل‌های جوی، رسوب‌گذاری قطرات را نادیده می‌گیرند یا همه قطرات با اندازه‌های مختلف را با سرعت سقوط یکسان در نظر می‌گیرند. این ساده‌سازی در بخش داخلی ابر که آشفتگی شدید است قابل قبول محسوب می‌شود، اما در لایه بالایی ابر که آشفتگی ضعیف‌تر است، دقت مدل را کاهش می‌دهد.»

به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای علم جوّ دارد. برای مثال، نمایش نادرست فیزیک لایه بالایی ابرها می‌تواند عدم قطعیت قابل توجهی در پیش‌بینی مدل‌ها درباره میزان بازتاب نور خورشید و آغاز بارش ایجاد کند. پژوهشگران امیدوارند این لیدار در آینده برای اندازه‌گیری مستقیم ابرها در جو واقعی نیز به کار گرفته شود و به بهبود مدل‌های فعلی کمک کند. البته آن‌ها اذعان داشتند که اتاقک ابر هنوز نسخه‌ای کامل از رفتار واقعی ابرها نیست، اما پیشرفت‌های فناوری باعث شده بتوانند به شکل بی‌سابقه‌ای به شرایط واقعی نزدیک شوند.

در ماه نوامبر (آبان)، گزارشی منتشر شد که ادعا می‌کرد شرکت اپل به‌خاطر فروش ناامیدکننده مدل اولیه آیفون ایر، معرفی آیفون ایر ۲ را به بهار سال ۲۰۲۷ (بهار ۱۴۰۶) موکول کرده است. اکنون اما یک شایعه تازه نشان می‌دهد که جانشین آیفون ایر در نهایت ممکن است زودتر از آنچه انتظار می‌رفت عرضه شود.

این ادعا از سوی افشاگری به نام Fixed Focus Digital مطرح شده است. او در شبکه اجتماعی Weibo گفته که آیفون ایر ۲ برای معرفی در رویداد پاییزی معرفی آیفون‌ها در ماه سپتامبر ۲۰۲۶ (شهریور ۱۴۰۵) تأیید شده است.

این افشاگر همچنین مدعی شده که آیفون 17e نیز طبق برنامه برای معرفی در فصل بهار آماده می‌شود و وارد مرحله تولید انبوه شده است.

بر اساس گزارش‌های پیشین، انتظار می‌رفت اپل در رویداد سپتامبر سال آینده میلادی (شهریور ۱۴۰۵) از آیفون ۱۸ پرو، آیفون ۱۸ پرو مکس و آیفون فولد رونمایی کند. در این گزارش‌ها آمده بود که نسل دوم آیفون ایر، به‌همراه آیفون ۱۸ و آیفون 17e، برای معرفی در بهار سال ۲۰۲۷ (بهار ۱۴۰۶) برنامه‌ریزی شده‌اند.

شایعه شده آیفون ایر ۲ دارای سیستم دوربین دوگانه در پشت، باتری بزرگ‌تر، قیمت پایین‌تر و یک خنک‌کننده از نوع محفظه بخار خواهد بود.

ظهران ممدانی، شهردار منتخب نیویورک، در دسامبر ۲۰۲۵ لیلا بزرگ را به‌عنوان معاون شهردار در حوزه مسکن و برنامه‌ریزی شهری معرفی کرد. این انتصاب در رسانه‌های معتبر آمریکا از جمله The Real Deal، Gothamist و NY1 بازتاب گسترده‌ای داشت و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های تیم جدید شهرداری مطرح شد.

لیلا بزرگ، کارشناس باسابقه در حوزه مسکن و عدالت اجتماعی، پیش‌تر مدیر اجرایی مسکن در دوره اریک آدامز بود و تجربه همکاری با کمیسیون برنامه‌ریزی شهری نیویورک و وزارت مسکن و توسعه شهری آمریکا را در کارنامه دارد. او در طول فعالیت‌های خود بر توسعه مسکن مقرون‌به‌صرفه، حمایت از جوامع کم‌درآمد و اجرای سیاست‌های عدالت اجتماعی تمرکز داشته است. همین سابقه باعث شده نام او در میان متخصصانی مطرح شود که توانسته‌اند نگاه تازه‌ای به چالش‌های دیرینه مسکن در کلان‌شهرها ارائه دهند.

به‌عنوان معاون شهردار در امور مسکن و برنامه‌ریزی، لیلا بزرگ وظیفه دارد سیاست‌های کلان مسکن شهر نیویورک را هدایت کند، پروژه‌های توسعه شهری را با رویکرد عدالت اجتماعی پیش ببرد و هماهنگی میان نهادهای مختلف شهری را برای مقابله با بحران مسکن تقویت نماید.

این نقش تنها به مدیریت پروژه‌ها محدود نمی‌شود، بلکه شامل طراحی راهبردهایی است که بتواند شکاف میان نیازهای واقعی شهروندان و ظرفیت‌های موجود شهری را کاهش دهد. رسانه‌های محلی تأکید کرده‌اند که حضور او می‌تواند مسیر سیاست‌های مسکن در نیویورک را تغییر دهد و به ایجاد فرصت‌های برابر برای شهروندان کمک کند، به‌ویژه برای خانواده‌هایی که سال‌ها با هزینه‌های سنگین اجاره و کمبود واحدهای مناسب روبه‌رو بوده‌اند.

شهردار منتخب، ظهران ممدانی، در معرفی او گفت که این انتصاب بخشی از تلاش‌های تیم جدید شهرداری برای بازتعریف سیاست‌های مسکن و برنامه‌ریزی شهری است؛ سیاست‌هایی که قرار است به نفع خانواده‌های کم‌درآمد و جوامع محروم عمل کند. او همچنین تأکید کرد که لیلا بزرگ با نگاه جامع و تجربه عملی خود می‌تواند پلی میان سیاست‌گذاری و اجرای واقعی ایجاد کند و به نیویورک کمک کند تا از یک بحران مزمن در حوزه مسکن عبور کند.

در حالی که کدون‌ها (ترکیبات سه نوکلئوتیدی) ممکن است در عملکردهای خود متفاوت باشند، قانون قدیمی آن‌ها این بود که هر کدون یک هدف مشخص دارد. با این حال، شواهد جدید نشان می‌دهد که یک میکروب آرکی گاهی اوقات از کدون UGA به عنوان کدون پایان استفاده می‌کند و گاهی آن را برای کدگذاری آمینواسید پیرولیزین به کار می‌برد. این کشف می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا آرکی‌های موجود در بدن انسان را بهتر درک کنند و درمان بیماری‌ها را بهبود بخشند.

بلوک‌های سازنده حیات از یک فرایند ساده تشکیل می‌شوند: DNA به RNA رونویسی می‌شود و سپس به پروتئین تبدیل می‌گردد. و تمام موجودات زنده از همان دستورالعمل‌ها برای شکل‌گیری پروتئین‌ها پیروی می‌کنند؛ دستورالعمل‌هایی مبتنی بر ۶۱ کدون که هر کدام از سه نوکلئوتید ساخته شده‌اند و ترکیبی از چهار نوکلئیک اسید آدنین (A)، سیتوزین (C)، گوانین (G) و اوراسیل (U) هستند.

این کدون‌ها معمولاً به یکی از ۲۰ آمینواسید استاندارد یا به کدون پایان (معمولاً UAA، UAG، یا UGA) اختصاص داده می‌شوند که سیگنالی برای خاتمه دادن به ساخت پروتئین و آزادسازی زنجیره پلی‌پپتیدی ارسال می‌کند. دهه‌ها دانشمندان فرض می‌کردند که این فرایند باید دقیق باشد تا از کد ژنتیکی نادرست جلوگیری شود.

با این حال، مطالعه جدیدی که توسط دانشمندانی از دانشگاه برکلی کالیفرنیا در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) منتشر شده، نشان می‌دهد که حداقل یک آرکی، یعنی میکروب تولیدکننده متان به نام Methanosarcina acetivorans، با استفاده از روش ترجمه‌ی خاصی زنده می‌ماند.

دیپتی نایاک، از نویسندگان مقاله، در بیانیه‌ای گفت: «به صورت عینی، ابهام در کد ژنتیکی باید مضر باشد. اما سیستم‌های زیستی، پیچیده‌تر از آن چیزی هستند که ما تصور می‌کنیم و این ابهام در واقع یک ویژگی است، نه یک نقص.»

دانشمندان فرض می‌کنند که این «ابهام» به میکروب اجازه می‌دهد تا آمینواسید نادر پیرولیزین را وارد کند و آنزیم‌هایی تولید نماید که برخی غذاها را تجزیه می‌کنند. اگرچه زندگی در تعداد آمینواسیدها و اینکه کدام کدون‌ها کدام آمینواسیدها را کدنویسی می‌کنند متفاوت است، یک چیز معمولاً قطعی است: یک کدون تنها یک معنا دارد.

پیرولیزین در آرکی‌های تولیدکننده متان گسترده است و نویسنده اصلی مطالعه، کتی شلوارجیان، هنگام مطالعه این موجودات متان‌زا متوجه شد که به طرز عجیبی کدون UAG در M. acetivorans همیشه به عنوان پیرولیزین تفسیر نمی‌شود. شلوارجیان گفت: «کدون UAG مانند یک دوراهی است، جایی که می‌تواند یا به عنوان کدون پایان تفسیر شود یا به عنوان باقی‌مانده پیرولیزین.»

به‌گفته نایاک، «آن‌ها بین اینکه این را کدون پایان بدانند یا با افزودن این آمینواسید جدید ادامه دهند، در نوسان هستند. آن‌ها نمی‌توانند تصمیم بگیرند. فقط هر دو کار را انجام می‌دهند و به نظر می‌رسد که با انجام این انتخاب تصادفی مشکلی ندارند.» یافته‌های اولیه نشان می‌دهند که انتخاب آرکی‌ها کاملاً تصادفی نیست. وقتی آمینواسید در سلول فراوان است، میکروب تمایل دارد UAG را به عنوان پیرولیزین یکپارچه تفسیر کند و آن را به پروتئین مناسب تبدیل نماید. با این حال، وقتی مقدار آن کمتر باشد، UAG غالباً به عنوان کدون پایان عمل می‌کند و در نتیجه پروتئین کاملاً متفاوتی تولید می‌شود.

این پژوهش به شکل غیرمنتظره‌ای با آینده سلامت انسان مرتبط است. برای مثال، بدن انسان برای حذف متیلامین‌ها و حفظ سلامت کبد به آرکی‌ها متکی است، بنابراین درک این ابهام در دستگاه مولکولی آن اهمیت دارد. علاوه بر این، دانشمندان می‌توانند آزمایش‌هایی برای وارد کردن سطح مشابهی از عدم دقت در درمان‌های ژنی انجام دهند که می‌تواند به مشکلات ناشی از کدون‌های پایان زودهنگام (مانند فیبروز سیستیک) پاسخ دهد. نایاک می‌گوید: «این کشف دریچه‌ای برای یافتن روش‌های جالب برای کنترل نحوه تفسیر کدون‌های پایان توسط سلول‌ها باز می‌کند.»

بازار گوشی‌های میان‌رده چین در ابتدای سال آینده میلادی (ژانویه ۲۰۲۶) شاهد رقابت شدیدی خواهد بود. بر اساس اطلاعات تازه‌ای که افشاگر شناخته‌شده ویبو با نام دیجیتال چت استیشن (Digital Chat Station) منتشر کرده، شیائومی قصد دارد در سری جدید ردمی توربو ۵ و مدل‌های جهانی سری پوکو X8 قابلیت‌هایی در سطح پرچمدار ارائه کند. این شایعات نشان می‌دهد تمرکز اصلی بر عملکرد، باتری و سخت‌افزار قدرتمند خواهد بود تا این سری بتواند جایگاه مهمی در بازار زمان عرضه پیدا کند.

سری ردمی توربو ۵ قرار است مجموعه‌ای از قابلیت‌ها را در اختیار کاربران قرار دهد که معمولاً تنها در گوشی‌های پرچمدار دیده می‌شود و همین موضوع باعث شده توجه زیادی به این سری جلب شود. یکی از برجسته‌ترین قابلیت‌های این دستگاه، حسگر اثر انگشت سه‌بعدی اولتراسونیک است؛ فناوری‌ای که سرعت و دقت اسکن را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد و حتی در شرایطی که انگشت کاربر خیس باشد، عملکرد قابل اعتمادی ارائه می‌کند. چنین ویژگی‌ای معمولاً در گوشی‌های بالارده دیده می‌شود و حضور آن در یک میان‌رده نشان می‌دهد شیائومی قصد دارد استانداردهای جدیدی برای این بخش از بازار تعریف کند. علاوه بر این، محصول جدید به تراشه‌ای در سطح پرچمدار مجهز خواهد شد، هرچند مشخصات دقیق این پردازنده هنوز اعلام نشده است و همین موضوع کنجکاوی کاربران را بیشتر کرده است.

از میان ویژگی‌های متنوع، باتری بزرگ و شارژ سریع ۱۰۰ واتی، یکی از ویژگی‌های بارز این سری محسوب می‌شود. ترکیب این ویژگی‌ها نشان می‌دهد شیائومی به‌طور جدی به نیاز کاربرانی توجه کرده که به عمر باتری طولانی اهمیت می‌دهند اما نمی‌خواهند برای شارژ مجدد دستگاه زمان زیادی صرف کنند. چنین قابلیتی در سال‌های اخیر به‌تدریج وارد گوشی‌های میان‌رده چینی شده و اکنون به یکی از معیارهای اصلی انتخاب در این بازار تبدیل گشته است. بنابراین، حضور آن در ردمی توربو ۵ می‌تواند برگ برنده‌ای برای شیائومی باشد.

در بخش دوربین نیز انتظار می‌رود این گوشی به جای استفاده از چند لنز فرعی، یک حسگر اصلی بزرگ داشته باشد. این رویکرد در گوشی‌های شیائومی بارها موفقیت خود را نشان داده و باعث شده کیفیت کلی تصاویر بهبود یابد. تمرکز بر یک حسگر قدرتمند به جای چند لنز تبلیغاتی، نشان‌دهنده نگاه کاربردی شیائومی به نیازهای واقعی کاربران است. با این حال، موتور لرزش‌گیر این دستگاه از نوع استاندارد محور X خواهد بود که عملکردی معمولی اما قابل قبول ارائه می‌دهد.

بر اساس زمان‌بندی اطلاعات منتشرشده، گوشی‌های سری ردمی توربو ۵ پیش از جشنواره بهاری چین در ۱۷ فوریه ۲۰۲۶ (۲۸ بهمن ۱۴۰۴) معرفی خواهند شد و احتمالاً در ژانویه همان سال به بازار عرضه می‌شوند. این زمان‌بندی نشان می‌دهد شیائومی قصد دارد در ابتدای سال جدید میلادی با یک محصول قدرتمند وارد رقابت شود. این دستگاه‌ها مستقیماً با رقبایی مانند سری وان‌پلاس توربو، iQOO Z11 توربو و ریلمی Neo8 رقابت خواهند کرد؛ محصولاتی که هر سه تمرکز ویژه‌ای بر نمایشگرهای بزرگ، باتری‌های پرظرفیت و عملکرد قدرتمند دارند.

همانند سری‌های پیشین ردمی K و توربو، انتظار می‌رود ردمی توربو ۵ به‌طور اختصاصی در چین عرضه شود و نسخه جهانی آن با نام پوکو X8 در بازارهای دیگر ارائه گردد. این روند نشان‌دهنده استراتژی ثابت شیائومی در تفکیک بازار داخلی و جهانی است. حال باید دید شیائومی در نخستین سری محصولات سال ۲۰۲۶ چه برنامه‌هایی برای جلب توجه کاربران خواهد داشت و چگونه می‌تواند با ترکیب سخت‌افزار قدرتمند، طراحی کارآمد و قیمت رقابتی، جایگاه خود را در میان‌رده‌ها تثبیت کند.

شاید از خودتان پرسیده‌اید که چرا انسان‌ها در هر چهار اندام خود پنج انگشت دارند؟ پاسخ ساده این است که این موضوع نتیجه فرایند تکامل است، اما مشخص کردن اینکه این انگشتان از کجا آمده‌اند و چگونه شکل گرفته‌اند، داستان متفاوتی دارد. تتسویا ناکامورا، دانشیار ژنتیک در دانشگاه راتگرز، می‌گوید: «وقتی درباره دلیل داشتن پنج انگشت صحبت می‌کنیم، نه شش یا چهار، فکر می‌کنم این پرسشی نسبتاً دشوار است.» برای یافتن پاسخ، باید میلیون‌ها سال به گذشته بازگردیم.

تمام چهاراندامیان، گروهی که شامل دوزیستان، خزندگان، پرندگان و پستانداران می‌شوند، از یک نیای مشترک ماهی شکل گرفته‌اند. ناکامورا می‌گوید: «اگر بپرسید که ما از کجا آمده‌ایم، نیای مشترک ما ماهی بود.»

ماهیان ابتدا در دوران دوونین زمین، تقریباً ۳۶۰ میلیون سال پیش، اندام‌هایی برای حرکت روی خشکی توسعه دادند. مدت نسبتاً کوتاهی بعد از آن، اولین موجودات چهاراندام که تا هشت انگشت در هر اندام داشتند، انگشتان اضافی خود را از دست دادند. از آن زمان، داشتن پنج انگشت در دست و پا به یک ویژگی استاندارد در چهاراندامیان اولیه تبدیل شد.

طرح پنج انگشتی به سرعت در ژن‌های Hox نیای اولیه ما رمزگذاری شد؛ مجموعه‌ای از ژن‌های کنترل‌کننده اصلی که به عنوان نقشه ژنتیکی عمل کرده و تضمین می‌کنند که اندام‌ها، اعضای بدن و بخش‌های مختلف در محل صحیح خود شکل بگیرند. از آن زمان به بعد، این ژن‌ها تعیین کردند که تمام نیاکان مشترک ما از همین نقشه پنج انگشتی تکامل یافته‌اند.

البته، همه مهره‌داران زنده پنج انگشت ندارند، اما بیش از ۹۹ درصد چهاراندامیان زمینی، یعنی تمام گونه‌های دارای ستون فقرات که روی زمین زندگی می‌کنند، ساختار استخوانی پنج انگشتی مشابه دارند. این شامل شیرهای دریایی، نهنگ‌ها و فک‌ها می‌شود که پنج برآمدگی انگشت‌مانند در باله‌های خود دارند، و خفاش‌ها که انگشتان پرده‌ای آن‌ها ساختار بال‌هایشان را شکل می‌دهد.

تنها یک نفر از هر ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ انسان با انگشتان اضافی به دنیا می‌آید. این تفاوت تولد با نام پلی‌دکتیلی شناخته می‌شود و به یک ژن پرفعال به نام سونیک خارپشت مرتبط است. دانشمندان دانشگاه شیکاگو به سرپرستی ناکامورا کشف کردند که چگونه پره‌های باله ماهی، در نهایت به انگشتان دست و پا تبدیل شدند. آن‌ها از ماهی‌های کوچک با باله‌های پره‌ای مانند زبرافیش، مداکا و سایر ماهیان گرمسیری که معمولاً در آکواریوم‌های خانگی یافت می‌شوند، برای مطالعه استفاده کردند. آن‌ها سپس با استفاده از تکنیک ویرایش ژن CRISPR-Cas، ژن‌های Hox مورد نیاز برای توسعه اندام‌ها را حذف نمودند.

در ادامه، دانشمندان سلول‌های جنینی این ماهی‌های جهش‌یافته را با سلول‌های موش مقایسه کردند و ارتباط ژنتیکی بین آن‌ها را شناسایی کردند. ناکامورا می‌گوید: «ما دریافتیم که انگشتان ما و پره‌های باله ماهی از همان ژن‌های Hox و عملکردهای آن‌ها برای توسعه استفاده می‌کنند.» به عبارت دیگر، پره‌های باله ماهی و انگشتان ما از همان جعبه ابزار ژنتیکی منشأ گرفته‌اند.

اگرچه پژوهش آن‌ها ارتباط مستقیم بین پره‌های باله ماهی و انگشتان چهاراندامیان را نشان داد، هنوز چیزهای زیادی درباره چگونگی شکل‌گیری انگشتان دست و پا در انسان‌ها باقی مانده است. ناکامورا می‌گوید: «ما دریافتیم که انگشتان ما احتمالاً از پره‌های باله ماهی تکامل یافته‌اند، با وجود اینکه این ساختارها بسیار متفاوت هستند.»

به گفته ناکامورا، چهاراندامیان و ماهی‌ها از جهات دیگری نیز شباهت ژنتیکی دارند. به عنوان مثال، اندام‌های خلفی مهره‌داران زمینی از باله‌های لگنی ماهیان اولیه و کمربند شانه‌ای از قوس‌های آبشش ماهی تکامل یافته‌اند. در نهایت، اینکه چرا ما پنج انگشت در دست‌ها و پاهای خود داریم؟ هنوز پاسخ قطعی ندارد.

کریستیانو رونالدو با یک سرمایه‌گذاری تازه وارد حوزه جست‌وجوی مبتنی بر هوش مصنوعی شد و همکاری خود را با پلتفرم Perplexity AI اعلام کرد. این همکاری شامل مشارکت مالی و محتوایی است و با راه‌اندازی یک هاب اختصاصی برای رونالدو در داخل پلتفرم آغاز شده تا مسیر تازه‌ای برای پیوند سلبریتی‌ها و موتورهای جست‌وجوی پاسخ‌محور باز کند.

نمای کلی معامله و دامنه همکاری

این همکاری ترکیبی از سرمایه‌گذاری و شراکت برند است؛ رونالدو علاوه بر تزریق سرمایه، بخشی از فعالیت‌های محتوایی و ارتباطی خود را روی Perplexity متمرکز می‌کند تا قابلیت‌های سؤال‌و‌جواب این پلتفرم را به مخاطبان عمومی به‌خصوص فوتبال‌دوست‌ها نزدیک‌تر کند. جزئیات مالی معامله به‌طور عمومی اعلام نشده، اما چارچوب آن مشابه همکاری‌های مرسوم سلبریتی‌ها با شرکت‌های فناوری است: سهام محدود، حضور رسانه‌ای و تعهد به تولید محتوا در یک دوره مشخص. اما Perplexity چیست و چرا برای رونالدو جذاب است؟

Perplexity یک موتور جست‌وجوی پاسخ‌محور است که به‌جای نمایش فهرست لینک‌ها، پاسخ‌های خلاصه‌شده و مستند ارائه می‌دهد و امکان ادامه مکالمه درباره همان موضوع را فراهم می‌کند. برای رونالدو، این مدل فرصتی است تا ارتباط مستقیم با مخاطبان را حفظ کند، داده‌ها و اخبار رسمی درباره خودش را از منابع معتبر گردآوری کند و در عین حال نامش را به یکی از روندهای اصلی فناوری، یعنی جست‌وجوی مولد گره بزند.

هاب اختصاصی رونالدو و تجربه کاربری

در Perplexity یک رونالدو هاب (Ronaldo hub) ایجاد شده که نقطه ورود متمرکزی برای محتوای مربوط به رونالدو از تاریخچه حرفه‌ای، آمار بازی‌ها، افتخارات تا پروژه‌های تجاری و فعالیت‌های اجتماعی در آن دیده می‌شود. این هاب با تأکید بر مستندسازی و پیوند به منابع معتبر کار می‌کند تا پاسخ‌ها هم دقیق باشند و هم قابل پیگیری.

انگیزه‌ها و پیامدها

این همکاری تنها یک سرمایه‌گذاری ساده نیست؛ پشت آن انگیزه‌های روشن و پیامدهای مهمی برای رونالدو و پلتفرم Perplexity نهفته است. پیامدهای این همکاری به شرح زیر است:

برندسازی فناوری: رونالدو حضورش را فراتر از ورزش توسعه می‌دهد و خود را در کنار برندهای AI قرار می‌دهد.آموزش بازار مصرف: سرمایه‌گذاری سلبریتی می‌تواند مفهوم «جست‌وجوی پاسخ‌محور» را برای کاربران عمومی قابل‌لمس کند.مزیت رقابتی Perplexity: این پلتفرم با یک چهره جهانی، کانال‌های جذب کاربر را گسترده‌تر می‌کند و نشان می‌دهد مدل محتوای مستندش قابلیت همکاری با چهره‌های پرمخاطب را دارد.

واکنش‌ها و جایگاه در صنعت

هم‌زمان با گسترش رقابت میان موتورهای جست‌وجوی هوش مصنوعی، ورود یک چهره جهانی به عنوان سرمایه‌گذار می‌تواند توجه عمومی را از «جست‌وجوی سنتی» به سمت «جست‌وجوی محاوره‌ای و مستند» جلب کند. برای Perplexity، این حرکت نوعی سیگنال اعتماد بازار بوده و برای رونالدو، قدمی در مسیر تنوع‌بخشی به سبد سرمایه‌گذاری و تثبیت حضور در فناوری‌های مصرفی است.

آنچه اعلام نشده و باید پیگیری شود

با وجود اعلام رسمی همکاری، هنوز برخی جزئیات این سرمایه‌گذاری روشن نشده و نیازمند پیگیری است. جزئیات اعلام نشده شامل موارد زیر است:

میزان سرمایه: عدد دقیق افشا نشده و احتمالاً در چارچوب یک دوره همکاری قابل‌تمدید تعریف شده است.افق زمانی محتوا: برنامه انتشار و رویدادهای مشترک به‌صورت تدریجی و مبتنی بر مناسبت‌های ورزشی و اجتماعی رونالدو جلو می‌رود.توسعه ویژگی‌ها: امکان دارد قابلیت‌های شخصی‌سازی و پرسش‌های چندرسانه‌ای در هاب رونالدو توسعه پیدا کند تا تعامل با مخاطبان عمیق‌تر شود.

پژوهشگران دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه میشیگان موفق شده‌اند کوچک‌ترین ربات‌های مستقل و قابل برنامه‌ریزی جهان را معرفی کنند. این ربات‌های میکروسکوپی که اندازه‌ای کوچک‌تر از یک دانه نمک دارند، می‌توانند شنا کنند، واکنش نشان دهند و حتی به محیط اطراف خود پاسخ دهند. به گفته گزارش‌های رسانه‌ای، هزینه ساخت هر ربات تنها یک سنت است و این دستگاه‌ها قادرند ماه‌ها بدون نیاز به کنترل خارجی فعالیت کنند.

این ربات‌های میکروسکوپی با ابعادی در حدود ۲۰۰ در ۳۰۰ در ۵۰ میکرومتر ساخته شده‌اند و با وجود اندازه بسیار کوچک، قابلیت‌های چشمگیری دارند. آن‌ها می‌توانند به‌طور مستقل حرکت کنند، تغییرات دما را تشخیص دهند و مسیر خود را بدون نیاز به کنترل خارجی مانند میدان‌های مغناطیسی یا سیم‌ها تغییر دهند. همین ویژگی‌ها باعث شده این فناوری به‌عنوان یک دستاورد مهم در حوزه رباتیک معرفی شود و آینده‌ای تازه برای کاربردهای پزشکی و مهندسی در مقیاس‌های بسیار کوچک ترسیم کند.

این ربات‌ها به‌طور کامل از نور تغذیه می‌کنند و از پنل‌های خورشیدی بسیار کوچک برای تأمین انرژی استفاده می‌نمایند. انرژی تولیدشده به تراشه‌های داخلی منتقل می‌شود و این تراشه‌ها امکان «تفکر» و عملکرد مستقل را برای ربات‌ها فراهم می‌کنند. مارک میسکین (Marc Miskin)، استاد مهندسی برق و سیستم‌ها در پنسیلوانیا، در توضیح این دستاورد گفت: «ما ربات‌های مستقل را ۱۰ هزار برابر کوچک‌تر ساخته‌ایم. این یعنی مقیاس کاملاً جدیدی برای ربات‌های قابل برنامه‌ریزی ایجاد شده است.»

برخلاف ربات‌های بزرگ‌تر که با مفصل‌ها یا اندام‌های مکانیکی حرکت می‌کنند، این ربات‌های میکروسکوپی از روشی متفاوت بهره می‌برند. آن‌ها میدان الکتریکی تولید می‌کنند که یون‌های موجود در مایع اطراف را جابه‌جا می‌کند و همین حرکت یون‌ها باعث پیشروی ربات می‌شود.

با تغییر میدان الکتریکی، ربات‌ها می‌توانند الگوهای پیچیده حرکتی ایجاد کنند یا حتی مانند یک گروه کوچک ماهی با هم شنا کنند. این طراحی نوآورانه همچنین باعث شده هیچ قطعه متحرکی در ساختار آن‌ها وجود نداشته باشد و همین موضوع دوام و مقاومت بالایی برایشان به همراه داشته است. برخی از این ربات‌ها توانسته‌اند با سرعتی معادل یک طول بدن در هر ثانیه حرکت کنند که برای جسمی کوچک‌تر از یک ذره گرد و غبار بسیار چشمگیر است.

ساخت ربات‌هایی در چنین مقیاس میکروسکوپی کار ساده‌ای نبوده و برای عملکرد مستقل، هر واحد نیازمند یک رایانه کوچک، حسگرها، کنترل حرکت و منبع انرژی است که همگی باید در تراشه‌ای با کسری از یک میلی‌متر جای بگیرند.

تیم دانشگاه میشیگان مدارهایی فوق‌العاده کم‌مصرف طراحی کرده که هزار برابر کمتر از مدارهای الکترونیکی معمولی انرژی مصرف می‌کنند. این نوآوری باعث شد پردازنده‌های کوچک بتوانند با انرژی محدود سلول‌های خورشیدی میکروسکوپی کار کنند. از آنجا که سلول‌های خورشیدی بیشتر سطح ربات را اشغال می‌کنند، پژوهشگران مجبور شدند پردازنده و حافظه را در فضای بسیار محدود باقی‌مانده جای دهند. نتیجه این تلاش، نخستین ربات زیر یک میلی‌متر است که واقعاً توانایی «تفکر» دارد. به گفته تیم تحقیقاتی، تاکنون هیچ‌کس موفق نشده بود رایانه‌ای کامل شامل پردازنده، حافظه و حسگرها را در چنین ابعاد کوچکی جای دهد.