شرکت Reflect Orbital قصد دارد هزاران آینه منعکس‌ کننده نور خورشید را برای تولید برق به فضا پرتاب کند، اما محققان در مورد عملکرد این پروژه تردید دارند.

یک طرحی جنجالی جدید به ماهواره‌هایی اشاره دارد که نور خورشید را به سمت زمین منعکس می‌کنند تا مکان‌های تاریک به صورت موقت برای دید بهتر یا تولید انرژی روشن شوند. اما ستاره‌شناسان در مورد کارایی این طرح و پیامدهای علمی احتمالیش شک و تردید دارند. شرکت آمریکایی Reflect Orbital که روی ارائه نور خورشید تمرکز دارد، در اوایل سال ۲۰۲۶ اولین ماهواره‌اش را به فضا پرتاب می‌کند. این ماهواره که با تابش نور خورشید به ۱۰ مکان مختلف کارش را شروع خواهد کرد، بخشی از پروژه بزرگ شرکت است. این شرکت سپس می‌خواهد هزاران ماهواره را پرتاب کند که به آینه‌هایی به طول ده‌ها متر مجهز هستند و برای وظایفی همچون عملیات از راه دور، دفاع، زیرساخت‌های مدنی و تولید انرژی، نور خورشید را به سمت زمین انعکاس می‌دهند.

شرکت Reflect Orbital اعلام کرد تا سال ۲۰۳۰ پوشش ماهواره‌ای کافی برای ارسال انرژی معادل ۲۰۰ وات بر متر مربع به مزارع خورشیدی زمین را خواهد داشت. این میزان معادل نور خورشید در غروب و سپیده‌دم است، بنابراین مکان‌هایی که نور طبیعی کمتری دارند می‌توانند همچنان انرژی مناسبی تولید کنند. اما طبق مشخصات اولین ماهواره شرکت در پرونده‌های ارسال‌ شده به کمیسیون ارتباطات فدرال ایالات متحده (FCC)، نور مفیدی که به زمین منعکس می‌شود بسیار کمتر از این خواهد بود. جان بارنتین از شرکت Dark Sky Consulting و افراد انجمن ستاره‌شناسی آمریکا از پرونده FCC استفاده کردند تا محاسبه کنند این ماهواره چه میزان انرژی با پنل‌های خورشیدی روی زمین تولید خواهد کرد. طبق گفته‌ها، میزان نوری که به سطح زمین ارسال می‌شود برای تامین انرژی مزارع خورشیدی کافی نیست.

طبق گفته بارنتین میزان نور معادل چهار برابر نور ماه کامل خواهد بود که وقتی روی سطح وسیعی منعکس شود، برق زیادی تولید نمی‌کند. برای تولید نور بیشتر این شرکت نیاز به ماهواره‌هایی با هزاران آینه دارد که فرستادن‌شان به فضا بسیار هزینه‌بر و پیچیده است. همچنین، بازتاب لحظه‌ای نور خورشید هنگام تغییر موقعیت آینه‌ ماهواره‌ها، شاید مشکلاتی برای ستاره‌شناسان ایجاد کند. موارد دیگری همچون پراکندگی و از دست رفتن نور در جو یا تابش روی مکان‌های دیگر هم اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسند؛ به ویژه اگر آینه‌ ماهواره‌ها توسط اجسام معلق در فضا آسیب ببیند. در حال حاضر، شرکت Reflect Orbital با دانشمندان تماس گرفته تا درباره روش‌های ممکن برای کاهش این مشکلات بحث کنند.

ما فکر می‌کردیم بازی Flappy Bird را پشت سر گذاشته‌ایم، اما نسخه جدیدی از آن توسعه یافته است که دارندگان گوشی‌های تاشو را هدف قرار می‌دهد. البته این بار، خطر تنها مربوط به سلامت روان شما نیست، بلکه لولای دستگاه نیز در معرض تهدید است.

در سال‌های اخیر، استفاده‌های خلاقانه‌ای از نمایشگرهای تاشو دیده‌ایم، از پوسته‌های شبیه‌ساز بازی‌های قدیمی گرفته تا حالت‌های منحصربه‌فرد مولتی‌تسکینگ، اما این پروژه جدید شاید کمی بیش از حد ساده باشد. یک توسعه‌دهنده (rebane2001@) بازی‌ای ارائه کرده که تجربه کلاسیک Flappy Bird را به دستگاه‌های تاشو می‌آورد: شما باید به صورت فیزیکی گوشی خود را «بال بزنید» تا بازی کنید.

این بازی تحت وب با نام Foldy Bird، از حسگرهای زاویه لولا برای تشخیص حرکت استفاده می‌کند. به جای اینکه با لمس صفحه، پرنده پیکسلی را در هوا نگه دارید، باید نمایشگر گوشی را به‌سرعت باز و بسته کنید. هرچه گوشی را سریع‌تر «بال بزنید»، پرنده بالاتر پرواز می‌کند. این یک نمایش خنده‌دار و در عین حال اضطراب‌آور از نحوه استفاده مجدد حسگرهای سخت‌افزاری برای گیم‌پلی است، حتی اگر حس شود که رفتار با یک گوشی پرچمدار مانند یک اسباب‌بازی پلاستیکی ارزان کاملاً اشتباه است.

این بازی نشان می‌دهد که حسگرهای گوشی‌های تاشو مدرن چقدر حساس و دقیق شده‌اند. دستگاه‌هایی مانند Pixel Fold و سری Galaxy Z Fold دارای ژیروسکوپ‌ها و تشخیص زاویه فوق‌العاده دقیقی هستند که معمولاً فقط برای فعال‌کردن حالت Flex Mode یا روشن کردن صفحه استفاده می‌شوند. دیدن استفاده از آن‌ها به‌عنوان ورودی بازی از نظر فنی واقعاً تحسین‌برانگیز است.

با این حال، این موضوع به مسئله بزرگ دیگری هم اشاره می‌کند: دوام دستگاه. در حالی که شیشه‌های فوق‌نازک و مکانیزم‌های لولا از روزهای ابتدایی به شکل چشمگیری بهبود یافته‌اند، فشار سریع و تکراری هنوز دشمن قطعات مکانیکی است. تولیدکنندگان این لولاها را برای صدها هزار بار باز و بسته شدن تست می‌کنند، اما این تست‌ها معمولاً رباتیک و یکنواخت هستند. این بازی عملاً زمان فراغت شما را به یک تست شکنجه برای محافظ صفحه و چرخ‌دنده‌های لولا تبدیل می‌کند. پس مراقب گوشی خود باشید.

تراشه A20 اپل قرار است با بهره‌گیری از پیشرفته‌ترین فرآیند ساخت ۲ نانومتری TSMC تولید شود؛ تغییری که با افزایش چشمگیر هزینه همراه خواهد بود و احتمالاً A20 را به گران‌ترین تراشه‌ای تبدیل می‌کند که اپل تاکنون طراحی کرده است.

افزایش حدود ۸۰ درصدی هزینه A20 نسبت به A19

بر اساس گزارش روزنامه تایوانی Economic Daily، انتظار می‌رود هزینه تولید هر واحد از تراشه A20 برای اپل به حدود ۲۸۰ دلار برسد؛ رقمی که نشان‌دهنده افزایش سالانه‌ای در حدود ۸۰ درصد نسبت به تراشه A19 است؛ تراشه‌ای که در حال حاضر در سری آیفون ۱۷ به کار گرفته می‌شود.

این افزایش قیمت تا حدی به فشارهای تورمی مداوم در بازار حافظه مربوط می‌شود و در عین حال، به استفاده TSMC از نسل اول فناوری ترانزیستور نانوشیت و همچنین خازن‌های فلزی بین لایه‌ای با بهره‌وری بسیار بالا در فرآیند تولید N2P این شرکت بازمی‌گردد.

برای یادآوری، فناوری ترانزیستور نانوشیت که با عنوان Gate-All-Around (GAA) نیز شناخته می‌شود، روشی در ساخت تراشه است که در آن گیت، کانالی متشکل از نانوشیت‌های روی‌هم‌چیده‌شده را به‌طور کامل احاطه می‌کند. این طراحی، کنترل الکترواستاتیکی بهتری فراهم می‌کند و در عین حال، امکان افزایش حدود ۱.۲ برابری چگالی منطقی را به همراه دارد.

همان‌طور که پیش‌تر گزارش شده، TSMC با تقاضای بسیار بالایی برای فرآیند N2P خود مواجه است؛ موضوعی که یکی از عوامل اصلی افزایش شدید هزینه تراشه A20 به شمار می‌رود. گفته می‌شود اپل حدود نیمی از ظرفیت ۲ نانومتری TSMC را برای تولید تراشه‌های خود رزرو کرده است؛ اقدامی که شرایط را برای سایر بازیگران بزرگ بازار، از جمله کوالکام و مدیاتک، دشوارتر می‌کند.

برای آن دسته از مخاطبانی که شاید با این موضوع آشنا نباشند، تراشه A20 اپل قرار است از بسته‌بندی InFO به WMCM مهاجرت کند. در حالی که InFO امکان یکپارچه‌سازی اجزایی مانند DRAM روی یک دای (die) واحد را فراهم می‌کرد، WMCM اجازه می‌دهد چندین دای مجزا از جمله CPU ،GPU و موتور عصبی در قالب یک بسته واحد کنار هم قرار گیرند؛ تغییری که انعطاف‌پذیری بی‌سابقه‌ای را به‌دلیل تنوع بالای پیکربندی‌های ممکن ایجاد می‌کند.

در عمل، WMCM می‌تواند به اپل اجازه دهد تراشه A20 را با پیکربندی‌های مختلف و با استفاده از هسته‌های متفاوت CPU و GPU عرضه کند. افزون بر این، این فناوری بسته‌بندی باعث می‌شود دای‌های CPU ،GPU و موتور عصبی به‌صورت مستقل عمل کنند و متناسب با نوع وظیفه، مصرف انرژی موردنیاز خود را درخواست کنند؛ رویکردی که به کاهش مصرف کلی انرژی منجر می‌شود. در نهایت، برای بهبود بهره‌وری فرآیند تولید، بسته‌بندی WMCM از فناوری Molding Underfill (MUF) استفاده می‌کند که به کاهش مصرف مواد و تعداد مراحل ساخت کمک می‌کند.

همان‌طور که در گزارشی جداگانه نیز اشاره شده، انتظار می‌رود فرآیند N2P شرکت TSMC باعث شود هسته‌های کم‌مصرف تراشه A20 بهره‌وری بالاتری داشته باشند و بدون افزایش مصرف انرژی، عملکرد بهتری ارائه دهند. همچنین پیش‌بینی می‌شود پردازنده گرافیکی این تراشه به نسل سوم فناوری Dynamic Cache مجهز شود؛ قابلیتی که تخصیص حافظه داخلی را به‌صورت لحظه‌ای و متناسب با بار کاری بهینه می‌کند.

یوشوا بنجیو، دانشمند علوم رایانه اهل کانادا و از چهره‌های شاخص حوزه هوش مصنوعی، نسبت به بحث اعطای حقوق به سامانه‌های هوش مصنوعی هشدار داده و اعلام کرده است که چنین اقدامی می‌تواند در آینده انسان‌ها را در موقعیتی قرار دهد که در صورت بروز مشکل، دیگر توانایی کنترل یا خاموش‌کردن این سامانه‌ها را نداشته باشند.

یوشوا بنجیو که در کنار جفری هینتون و یان لوکان به‌عنوان یکی از سه پدرخوانده هوش مصنوعی شناخته می‌شود، با قاطعیت با اعطای حقوق قانونی به هوش مصنوعی مخالفت می‌کند. به گفته او، پیشرفت سریع مدل‌های هوش مصنوعی طی یک سال گذشته باعث شده این مدل‌ها به‌مراتب سریع‌تر و بهره‌ورتر از گذشته شوند و همین موضوع، بحث‌هایی را درباره برخورد حقوقی با آن‌ها مشابه انسان‌ها به راه انداخته است. در این چارچوب، برخی پیشنهاد می‌کنند که سیستم‌های هوش مصنوعی همانند انسان‌ها از حقوق قانونی برخوردار شوند.

بنجیو در گفت‌وگویی با گاردین توضیح داد که اعطای حقوق به هوش مصنوعی می‌تواند معادل اعطای شهروندی به موجودات فضایی متخاصم باشد. او تأکید کرده است که این مطالبه باید به‌طور جدی مورد بازنگری قرار گیرد، زیرا از نظر او، چنین اقدامی یک اشتباه بسیار بزرگ خواهد بود و پیامدهای جبران‌ناپذیری به همراه خواهد داشت.

در نگاه نخست، اعطای حقوق قانونی به هوش مصنوعی ممکن است ایده‌ای افراطی به نظر نرسد. امروزه بسیاری از انسان‌ها نه‌تنها برای دریافت اطلاعات، بلکه حتی برای حمایت عاطفی نیز به سامانه‌های هوش مصنوعی متکی شده‌اند. با این حال، بنجیو هشدار می‌دهد که در بلندمدت، این رویکرد می‌تواند به از دست رفتن کنترل انسان بر هوش مصنوعی منجر شود.

او توضیح می‌دهد که مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی در محیط‌های آزمایشی نشانه‌هایی از رفتارهای مرتبط با حفظ بقا از خود نشان داده‌اند. از دید او، اگر به چنین سامانه‌هایی حقوق قانونی داده شود، در نهایت انسان‌ها ممکن است از نظر حقوقی اجازه خاموش‌کردن آن‌ها را نداشته باشند؛ موضوعی که می‌تواند تهدیدی جدی برای امنیت و حاکمیت انسانی باشد.

به‌جای اعطای حقوق، بنجیو بر ضرورت ایجاد سازوکارهای کنترلی و حفاظتی تأکید دارد. او معتقد است که هم‌زمان با افزایش توانمندی‌ها و سطح عاملیت هوش مصنوعی، باید چارچوب‌های فنی و اجتماعی دقیقی طراحی شود تا انسان‌ها همواره بتوانند این سامانه‌ها را تحت کنترل داشته باشند و در صورت لزوم، آن‌ها را متوقف یا خاموش کنند.

با افزایش محبوبیت چت‌بات‌های هوش مصنوعی، نگرانی‌ها درباره مفهوم رفاه هوش مصنوعی نیز بیشتر شده است. در اوت ۲۰۲۵، شرکت آنتروپیک اعلام کرد که مدل Claude Opus 4 این شرکت قادر خواهد بود مکالماتی را که بالقوه آزاردهنده یا ناراحت‌کننده تشخیص می‌دهد، به‌صورت خودکار متوقف کند. این شرکت هدف از این اقدام را حفاظت از رفاه هوش مصنوعی عنوان کرد.‌ در همان مقطع، ایلان ماسک نیز اعلام کرد که آزار دادن هوش مصنوعی قابل قبول نیست. این اظهارنظرها باعث شد بحث درباره آگاهی، احساس و جایگاه اخلاقی چت‌بات‌ها بیش از پیش داغ شود.

با این حال، از دید یوشوا بنجیو، این تصور که چت‌بات‌ها می‌توانند موجوداتی آگاه تلقی شوند، مسیری را به سمت تصمیم‌گیری‌های نادرست باز می‌کند. او تأکید می‌کند که چنین دیدگاهی می‌تواند همانند اعطای حقوق شهروندی به موجوداتی باشد که در نهایت نیت‌های خصمانه‌ای نسبت به انسان دارند. بنجیو با طرح یک مثال ذهنی توضیح می‌دهد که اگر گونه‌ای بیگانه وارد زمین شود و بعداً مشخص گردد که اهداف خطرناکی برای بشر دارد، پرسش اصلی این خواهد بود که آیا باید به آن حقوق و شهروندی اعطا کرد یا از جان و بقای انسان‌ها دفاع نمود.

نسخه به‌روزشده اپلیکیشن Tips سامسونگ، فهرستی از قابلیت شایعه‌شده Privacy Display را نشان می‌دهد. طبق این فهرست، قابلیت Privacy Display در اپلیکیشن Settings و در بخش Display قرار خواهد داشت.

سامسونگ در حال توسعه قابلیتی جدید برای گوشی گلکسی S26 اولترا با نام Privacy Display است. این قابلیت به‌گونه‌ای طراحی شده که هنگام مشاهده صفحه‌نمایش از بغل، نور نمایشگر را کاهش دهد یا محتوای آن را پنهان کند تا از نگاه‌های ناخواسته افراد غریبه جلوگیری شود. در ماه سپتامبر ۲۰۲۵، کدی درون One UI 8.5 پیدا شد که جزئیاتی درباره این قابلیت ارائه می‌داد. ماه بعد، اطلاعات بیشتری درباره رابط کاربری Privacy Display به بیرون درز کرد. اکنون اطلاعات جدیدی منتشر شده که نشان می‌دهد این قابلیت دقیقاً چگونه عمل خواهد کرد.

بر اساس گزارشی از وب‌سایت SammyGuru، فهرستی مربوط به Privacy Display در اپلیکیشن به‌روزشده Tips سامسونگ کشف شده است. این رسانه ادعا می‌کند که موفق شده صفحه مذکور را با استفاده از دستگاهی که به‌صورت نرم‌افزاری به‌عنوان گلکسی S26 اولترا شبیه‌سازی شده بود، پیدا کند.

در این صفحه، علاوه بر یک انیمیشن، جزئیات دیگری نیز درباره این قابلیت دیده می‌شود. همان‌طور که از افشاگری‌های قبلی مشخص شده بود، Privacy Display باعث می‌شود صفحه‌نمایش هنگام مشاهده از زاویه کناری، وضوح کمتری داشته باشد. کاربر می‌تواند این قابلیت را به‌صورت دستی روشن یا خاموش کند و همچنین شرایط مشخصی را برای فعال‌سازی خودکار آن تعیین نماید؛ برای مثال، زمانی که کاربر در یک محیط شلوغ حضور دارد.

به نظر می‌رسد Privacy Display در بخش Display از اپلیکیشن Settings قرار خواهد گرفت. همچنین احتمالاً یک کلید میانبر برای فعال یا غیرفعال‌سازی این قابلیت در بخش Quick Settings نیز در دسترس خواهد بود. صفحه Tips همچنین شامل انیمیشنی است که ظاهر و عملکرد Privacy Display را به نمایش می‌گذارد. دقیقاً مطابق توضیح ارائه‌شده، صفحه‌نمایش هنگام مشاهده از زاویه، کمتر قابل‌دیدن می‌شود. این موضوع صرف‌نظر از این‌که کاربر از بالا، پایین یا هر یک از کناره‌ها به صفحه نگاه کند، صادق است.

اکنون با توجه به این اطلاعات کشف‌شده، شواهد بیشتری نسبت به گذشته در اختیار داریم که نشان می‌دهد Privacy Display به احتمال زیاد یکی از قابلیت‌های جدید گلکسی S26 اولترا در زمان معرفی خواهد بود.

براساس گزارش یک خبرگزاری کره‌ای، هر یک از مدل‌های سری گلکسی S26 یک ارتقای خاص نسبت به نسل قبل خود خواهند داشت. البته تغییرات آن‌ها جزئی خواهد بود و دارندگان پرچمداران قبلی سامسونگ می‌توانند از خرید آن‌ها صرف نظر کنند.

مدل‌های سری گلکسی S26 برای همه کاربران مناسب خواهند بود

این رسانه کره‌ای اعلام کرده است سامسونگ می‌خواهد با حفظ قیمت‌های سال گذشته‌اش، سهم بازار خود را حفظ کند. گفته می‌شود اپل نیز همچون شرکت‌هاش چینی، استراتژی مشابهی را برای آیفون ۱۷ دنبال می‌کند. گزارش امروز همچنین نشان می‌دهد گلکسی S26 اولترا به تراشه اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۵ مجهز خواهد بود، در حالی که مدل پایه و پلاس سری S26 از تراشه‌های کوالکام و اگزینوس ۲۶۰۰ بهره می‌برند. علاوه‌بر این‌ها، انتظار می‌رود هر مدل با ارتقائی متمایزکننده عرضه شود. گلکسی S26 معمولی دارای باتری ۴۳۰۰ میلی‌آمپر ساعتی خواهد بود که نسبت به نسل قبل، ارتقا بزرگی محسوب می‌شود.

گلکسی S26 پلاس نیز از قابلیت عکس‌برداری HDR با زوم سه برابری برخوردار است که دامنه دینامیکی تصویر زوم‌شده را بهبود می‌بخشد و موجب ثبت عکس‌های واضح‌تری از اشیاء دور خواهد شد. گلکسی S26 اولترا همراه با یک ویژگی متمرکز بر حریم خصوصی عرضه می‌شود که امکان مشاهده صفحه‌نمایش را تنها برای کاربر اصلی فراهم خواهد کرد. در این حالت، نمایشگر از جلو طبیعی به نظر می‌رسد، اما اگر از زاویه دیگری به آن نگاه کنید، نورش به‌طور قابل توجهی کاهش می‌یابد.

آیا نقاط قوت سری گلکسی S26 به اندازه کافی هیجان‌انگیز هستند؟

به نظر می‌رسد گلکسی S26 با همان قیمت پایه ۷۹۹ دلار، دو برابر حافظه داخلی بیشتر، نمایشگر و باتری بزرگ‌تر برای خریداران جذاب باشد. همچنین دوربین تله‌فوتو بهتر احتمالا تنها عامل تمایز گلکسی S26 پلاس نسبت به نسل قبل خواهد بود. البته ویژگی اشاره‌شده گلکسی S26 اولترا احتمالا نقطه قوت آن برای بیشتر خریداران نخواهد بود.

یک ارتقای تکراری

اگر قرار باشد موارد ذکرشده از ویژگی‌های برجسته سری گلکسی S26 باشند، ممکن است مدل‌های آن چندان جذاب به نظر نرسند. البته تغییرات جزئی این سری می‌تواند برای کسانی که می‌خواهند گوشی‌های قدیمی‌تر خود را ارتقا دهند، کافی باشد.

در سال ۱۹۳۰ میلادی، باستان‌شناسان آلمانی نیمه پایینی تندیس عظیمی را کشف کردند و اکنون باستان‌شناسان آمریکایی و مصری از کشف نیمه بالایی این تندیس خبر داده‌اند که خوشبختانه در وضعیتی بسیار سالم حفظ شده است.

حدود ۹۶ سال پیش، باستان‌شناس آلمانی گونتر رودر نیمه پایینی تندیسی را از دل خاک بیرون آورد که قرار بود یکی از بزرگ‌ترین تندیس‌ها باشد؛ تندیسی با ارتفاع تقریبی ۷ متر که به رامسس دوم تعلق داشت، یکی از مشهورترین فراعنه در سراسر تاریخ ۳۱ دودمان مصر باستان. رودر این تندیس را در فاصله‌ی حدود ۲۴۰ کیلومتری جنوب قاهره، در استان منیا و در نزدیکی شهر امروزی الاشمونین کشف کرد. این ناحیه در دوران باستان و در امتداد رود نیل با نام خمنو شناخته می‌شد. خمنو در دوره پادشاهی کهن مصر، یعنی بین سال‌های ۲۶۴۹ تا ۲۱۳۰ پیش از میلاد، به‌عنوان مرکز یک ایالت عمل می‌کرد و در دوره سلطه رومیان بر مدیترانه با نام هرموپولیس ماگنا شناخته می‌شد.

گنجینه‌های فراوانی از گذشته درخشان این منطقه در بیابان‌های اطراف مدفون بود و اگرچه کشف رودر بسیار چشمگیر به شمار می‌رفت، اما بخش‌های دیگر این تندیس عظیم برای دهه‌ها در گذر زمان ناپدید باقی ماند. اکنون باستان‌شناسان مصری با همکاری کارشناسان آمریکایی اعلام کردند که پس از گذشت ۹۶ سال، سرانجام نیمه بالایی گمشده تندیس رودر را یافته‌اند. کارشناسان وزارت گردشگری و آثار باستانی مصر در گفت‌وگو با خبرگزاری رویترز توضیح دادند که نیمه بالایی تندیس ارتفاعی در حدود ۳.۸ متر دارد و رامسس دوم را با سرپوشی به تصویر می‌کشد که در بالای آن مار کبری سلطنتی قرار گرفته است. با این حال، کشف این تندیس باستانی و میزان شگفت‌انگیز سالم‌ ماندن آن، به هیچ‌وجه قطعی به نظر نمی‌رسید.

یوونا ترنکا-آمراین (Yvona Trnka-Amrhein)، استادیار رشته مطالعات کلاسیک در دانشگاه کلرادو بولدر و از سرپرستان مشترک این پروژه، گفت که یکی از مشکلات اصلی هرموپولیس نزدیکی آن به رود نیل است و پس از ساخت سد کوتاه اسوان، سطح آب‌های زیرزمینی به مسئله‌ای جدی تبدیل شد، به‌طوری‌که هیچ تضمینی وجود نداشت که سنگ تندیس سالم باقی مانده باشد. او می‌گوید در بسیاری موارد، ماسه‌سنگ‌هایی کشف می‌شوند که عملاً به توده‌ای از ماسه یا سنگ‌آهک فرسوده تبدیل شده‌اند و این امکان وجود داشت که آنچه پیدا شده، صرفاً قطعه‌ای بی‌ارزش از سنگ باشد.

خوشبختانه، پس از ادامه کاوش‌ها، تیم پژوهشی تأیید کرد که تندیس به شکلی چشمگیر سالم باقی مانده و حتی کشفی شگفت‌انگیز دیگر نیز در آن وجود دارد؛ آثاری از رنگ‌دانه‌های آبی و زرد بر سطح تندیس مشاهده شد. انتظار می‌رود بررسی‌های بیشتر بر روی این رنگ‌دانه‌ها به پژوهشگران کمک کند تا هم زمینه ساخت تندیس و هم ظاهر اولیه آن را بهتر درک کنند.

ترنکا-آمراین در ادامه توضیح داد که تیم می‌دانست امکان وجود چنین اثری در محل هست، اما جست‌وجوی مستقیم و مشخصی برای آن انجام نمی‌داد و اگرچه یافتن ادامه تندیس محتمل به نظر می‌رسید، اما این کشف همچنان غافلگیرکننده بود.‌ در نهایت، این گمانه‌زنی درست از آب درآمد و سرپرست مشترک مصری پروژه، پیشنهاد رسمی برای اتصال دوباره دو بخش تندیس را ارائه کرده است. نیمه پایینی کشف‌شده توسط رودر همچنان در محل الاشمونین نگهداری می‌شود و ترنکا-آمراین انتظار دارد که این پیشنهاد به‌زودی مورد تأیید قرار گیرد.

نامه‌هایی که دو سرباز استرالیایی سال ۱۹۱۶ و در جریان جنگ جهانی اول درون یک بطری گذاشته بودند، بیش از یک قرن بعد در سواحل این کشور پیدا شدند. این یادداشت‌های شادی‌بخش تنها چند روز پس از سفر آن‌ها برای پیوستن به جبهه‌های جنگ فرانسه در جنگ جهانی اول نوشته شده بودند. یکی از سربازان با نام مالکوم نویل به مادرش گفته بود که غذای داخل کشتی خوب است. ماه‌ها بعد، او در سال ۲۸ سالگی در جنگ کشته شد. سرباز دیگر که ویلیام هارلی نام دارد، از جنگ جان سالم به در برد و به خانه بازگشت. این بطری اوایل ماه جاری در ساحلی نزدیک غرب استرالیا توسط یک ساکن محلی به نام دب براون و خانواده‌اش پیدا شد.

او به همراه همسر و دخترش برای جمع‌آوری زباله به ساحل رفته بود و یک بطری شیشه‌ای در شن‌ها پیدا کرد. خانم براون گفت: “ما بیشتر اوقات در سواحل زباله جمع می‌کنیم؛ این بطری کوچک در آنجا افتاده بود تا کسی آن را بردارد. اگرچه نامه‌های داخل بطری خیس بودند، اما خواندن آن‌ها ممکن بود. بنابراین، این زن شروع به پیدا کردن خانواده‌های سربازان کرد تا نامه‌ها را به دستشان برساند. خانم براون با جستجوی نام سرباز اول و شهری که او اهل آنجا بود، توانست نوه بزرگش به نام هربی نویل را پیدا کند. به گفته نویل، این اتفاق برایش باورنکردنی بوده است.

نامه دوم توسط ویلیام هارلی برای هر کسی نوشته شده بود که آن را پیدا کند. مادر او سال‌ها قبل فوت کرده بود. آن ترنر، نوه هارلی نیز گفت که او و چهار نوه دیگرش که زنده مانده بودند، از دیدن این نامه شگفت‌زده شده بودند. او افزود: “وقتی می‌بینم پدربزرگمان سال‌ها پیش مادرش را از دست داده و تنها نامه را برای کسی که بطری را پیدا کند نوشته است، خیلی احساساتی می‌شوم.” در نامه هارلی نوشته شده این بطری جایی در خلیج به دریا انداخته شده است که اشاره به خلیج بزرگ استرالیا در سواحل جنوبی این کشور دارد. به گفته یک استاد اقیانوس‌شناسی، احتمالا این بطری تنها چند هفته در آب بوده و سپس به ساحل وارتون رسیده، جایی که شاید ۱۰۰ سال در آنجا دفن شده باشد.

انتظار می‌رود سری اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ کوالکام که برای پرچمداران سال ۲۰۲۶ در نظر گرفته شده، از یک استراتژی مبتنی‌بر دو‌تراشه‌ استفاده کند. بر اساس گزارشی از Wccftech، شرکت کوالکام قصد دارد یک نسخه استاندارد و یک نسخه پرو از این تراشه را عرضه کند. گفته می‌شود مدل پرو قیمتی بیش از ۳۰۰ دلار خواهد داشت؛ رقمی که آن را به گران‌ترین تراشه موبایلی تولیدشده توسط کوالکام تاکنون تبدیل می‌کند.

نسخه پرو احتمالاً از حافظه LPDDR6 پشتیبانی خواهد کرد و به معماری جدید پردازنده Oryon مجهز می‌شود. همچنین انتظار می‌رود این تراشه نخستین محصول تولید انبوه کوالکام باشد که با فرآیند ۲ نانومتری TSMC ساخته می‌شود. داده‌های صنعتی نشان می‌دهد هزینه هر ویفر ۲ نانومتری می‌تواند به حدود ۳۰ هزار دلار برسد که به‌طور قابل توجهی هزینه تولید تراشه را افزایش می‌دهد. برای برندهای سازنده گوشی هوشمند، این تراشه به‌تنهایی ممکن است نزدیک به یک‌سوم از کل بودجه ساخت یک گوشی پرچمدار پریمیوم را به خود اختصاص دهد.

با این حال، افشاگر Smart Chip Insider در شبکه اجتماعی Weibo با روایت قیمت ۳۰۰ دلاری موافق نیست. او اشاره می‌کند که Wccftech قیمت اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ را حدود ۲۸۰ دلار برای هر تراشه تخمین زده؛ رقمی که به‌اعتقاد این افشاگر ۸۰ دلار بالاتر از قیمت واقعی برآورد شده است. بر این اساس، ادعاهای اولیه مبنی بر عبور قیمت اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ از مرز ۳۰۰ دلار در سال آینده باید با احتیاط مورد توجه قرار گیرند.

با وجود این، به‌دلیل هزینه بالای تولید، احتمال دارد اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ پرو تنها در گوشی‌های پرچمدار پریمیوم به کار گرفته شود. در مقابل، انتظار می‌رود دیگر دستگاه‌های پرچمدار از نسخه استاندارد اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ استفاده کنند. این نسخه از یک چینش پردازنده ۲+۳+۳ بهره می‌برد، از حافظه LPDDR5X پشتیبانی می‌کند و به یک پردازنده گرافیکی کم‌مصرف‌تر مجهز خواهد بود. اگرچه از LPDDR6 پشتیبانی نمی‌کند، اما انتظار می‌رود عملکردی پایدار در سطح پرچمدار ارائه دهد.

بحران ادامه‌دار قیمت DRAM نیز بر انتخاب چیپست‌ها تأثیر گذاشته است. افزایش هزینه حافظه، بهای تمام‌شده قطعات گوشی‌های هوشمند را بالا برده و برای کنترل قیمت نهایی، بسیاری از تولیدکنندگان ممکن است از نسخه پرو صرف‌نظر کرده و به سراغ مدل استاندارد بروند تا توازن بهتری میان عملکرد و هزینه برقرار شود.

در سال‌های اخیر، تراشه‌های رده‌بالا به‌دلیل داغ شدن بیش از حد و بازده ضعیف باتری با انتقادهایی مواجه شده‌اند. نسخه استاندارد اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ می‌تواند عملکردی پایدارتر و مدیریت حرارتی بهتری ارائه دهد و از این نظر، به گزینه‌ای مناسب برای گوشی‌های پرچمدار در سال ۲۰۲۶ تبدیل شود.

ایلان ماسک اعلام کرده است که شرکت نورالینک (Neuralink) قصد دارد از سال ۲۰۲۶ تولید انبوه دستگاه‌های رابط مغز و رایانه خود را آغاز کند و همزمان به سمت اجرای فرایندهای جراحی کاملا خودکار حرکت خواهد کرد. او همچنین گفته است که ایمپلنت‌ها بدون نیاز به برداشتن دورا، از میان آن وارد خواهند شد؛ اقدامی که با هدف کاهش جراحی تهاجمی‌ و افزایش مقیاس‌پذیری این فرایند انجام می‌شود.

ماسک در شبکه اجتماعی X نوشت: «نورالینک در سال ۲۰۲۶ تولید انبوه دستگاه‌های رابط مغز و رایانه را آغاز می‌کند و به یک فرایند جراحی تقریبا خودکار منتقل خواهد شد.» ایمپلنت مغزی Neuralink تقریبا هم‌اندازه یک سکه است و به کاربران اجازه می‌دهد با استفاده از فرمان‌های ذهنی ساده، نشانگرهای روی صفحه و دستگاه‌های دیجیتال را کنترل کنند. این فناوری به‌گونه‌ای طراحی شده است که افراد بتوانند بدون حرکت فیزیکی، با رایانه‌ها و دستگاه‌های هوشمند تعامل داشته باشند.

طبق اطلاعات منتشر شده، تاکنون تراشه Neuralink در بدن ۱۲ نفر کاشته شده است. نخستین دریافت‌کننده این ایمپلنت، نولان آرباو، در سال ۲۰۲۴ بود که به‌طور عمومی درباره بهبود کیفیت زندگی خود در نتیجه استفاده از این تراشه صحبت کرده است.

آرباو توضیح داده است که رابط مغز و رایانه به او امکان می‌دهد رایانه خود را کنترل کند، بازی‌هایی مانند Mario Kart را انجام دهد، تلویزیون خود را مدیریت کند و دستگاه‌های خانگی نظیر تصفیه‌کننده هوا را بدون حرکت دادن سایر بخش‌های بدن به کار بگیرد. سایر شرکت‌کنندگان نیز تجربه‌های مشابهی را گزارش کرده‌اند که شامل انجام بازی‌های ویدیویی، کنترل دستگاه‌های هوشمند و مرور شبکه‌های اجتماعی می‌شود.

ایلان ماسک گفته است که هدف نورالینک این است که به افراد مبتلا به فلج چهاراندام یا کسانی که دچار قطع شدید ارتباط مغز و بدن هستند، نرخ انتقال داده ارتباطی بالاتری ارائه دهد. او همچنین ادعا کرده است که این شرکت می‌تواند تا سال ۲۰۲۶ به بیش از ۱,۰۰۰ ایمپلنت دست یابد؛ هدفی که با پشتوانه جذب ۶۵۰ میلیون دلار سرمایه برای گسترش دسترسی بیماران و توسعه دستگاه‌های آینده دنبال می‌شود.