در منطقه‌ی پیرانگی در ایالت ریو گرانده دو نورته برزیل، درختی وجود دارد که به‌تنهایی شبیه یک جنگل کامل است. این درخت که با نام Cajueiro de Pirangi شناخته می‌شود، به‌دلیل ویژگی‌های ژنتیکی خاص، شاخه‌هایش هنگام رسیدن به زمین دوباره ریشه می‌زنند و تنه‌های تازه‌ای ایجاد می‌کنند. همین چرخه باعث شده مساحت پوشش آن به‌اندازه دو زمین فوتبال باشد و به‌عنوان بزرگ‌ترین درخت بادام‌هندی جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شود.

درخت Cajueiro de Pirangi بیش از یک قرن عمر دارد و گستره‌ی شاخه‌ها و برگ‌های آن به حدود ۸۵۰۰ متر مربع می‌رسد؛ مساحتی که تقریباً برابر با دو زمین فوتبال است و به‌خوبی نشان می‌دهد این درخت تا چه اندازه توانسته محیط اطراف خود را در اختیار بگیرد. محیط تنه و شاخه‌های درهم‌تنیده‌ی آن نزدیک به ۵۰۰ متر اندازه‌گیری شده و هر سال حدود ۶۰ هزار میوه بادام‌هندی از دل این پوشش سبز به دست می‌آید؛ رقمی که خود به‌تنهایی یک منبع طبیعی قابل‌توجه محسوب می‌شود.

آنچه این درخت را از دیگر نمونه‌های مشابه متمایز می‌کند، شیوه‌ی رشد شاخه‌هایش است. به‌جای آنکه مانند بیشتر درختان به‌سوی آسمان قد بکشند، شاخه‌ها به سمت زمین خم می‌شوند و پس از تماس با خاک، ریشه می‌زنند و تنه‌های تازه‌ای شکل می‌گیرند. این چرخه بارها و بارها تکرار شده و در نهایت منظره‌ای پدید آورده که بیشتر شبیه یک جنگل کامل است تا یک درخت منفرد. همین ویژگی باعث شده بازدیدکنندگان هنگام قدم زدن زیر سایه‌ی آن، حس حضور در دل یک جنگل واقعی را تجربه کنند، در حالی که همه‌ی این پوشش گیاهی تنها از یک تنه‌ی اصلی منشأ گرفته است.

این پدیده‌ی طبیعی نه‌تنها جلوه‌ای زیست‌محیطی دارد، بلکه به یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری برزیل تبدیل شده است. هر سال هزاران نفر از نقاط مختلف جهان به منطقه‌ی پیرانگی سفر می‌کنند تا از نزدیک عظمت این درخت را ببینند و در زیر شاخه‌های گسترده‌اش قدم بزنند. برای بسیاری از گردشگران، این تجربه به‌سان ورود به دنیایی متفاوت است؛ دنیایی که در آن طبیعت توانسته با یک جهش ژنتیکی ساده، اثری شگفت‌انگیز خلق کند.

علاوه بر ارزش گردشگری، این درخت جایگاه فرهنگی و نمادین ویژه‌ای در میان مردم محلی دارد. آن‌ها آن را نشانه‌ای از قدرت و مقاومت طبیعت می‌دانند و پژوهشگران نیز از آن به‌عنوان نمونه‌ای کمیاب یاد می‌کنند که توانسته یک گونه‌ی گیاهی را به ابعادی فراتر از تصور برساند. این ترکیب از اهمیت علمی، فرهنگی و زیست‌محیطی باعث شده Cajueiro de Pirangi نه‌تنها یک درخت، بلکه میراثی زنده برای برزیل و جهان باشد.

دادگاه عالی ایالت دلاور آمریکا با بازگرداندن بسته‌ی سهام تسلا به ارزش ۱۳۹ میلیارد دلار، جهشی بی‌سابقه در ثروت ایلان ماسک ایجاد کرد. این تصمیم باعث شد دارایی او طبق شاخص میلیاردرهای خبرگزای فوربز به ۷۴۹ میلیارد دلار برسد و رکوردی تاریخی در جهان ثبت شود.

بر اساس گزارش خبرگزاری فوربز، دادگاه عالی ایالت دلاور آمریکا روز جمعه ۲۰ دسامبر ۲۰۲۵ اعلام کرد که لغو بسته‌ی سهام ایلان ماسک در گذشته درست نبوده و این امتیاز باید دوباره به او برگردد. این بسته که در سال ۲۰۱۸ تصویب شده بود، در ابتدا ۵۶ میلیارد دلار ارزش داشت اما با رشد سهام تسلا حالا به حدود ۱۳۹ میلیارد دلار رسیده و دوباره به دارایی‌های ماسک اضافه شد. همین تصمیم باعث شد ثروت او جهش بزرگی داشته باشد.

این اتفاق در حالی رخ داد که چند روز قبل، ارزش شرکت فضایی اسپیس ایکس به بیش از ۸۰۰ میلیارد دلار رسید و ماسک را به نخستین فردی تبدیل کرد که دارایی‌اش از مرز ۶۰۰ میلیارد دلار عبور کرده است. حالا با بازگشت بسته‌ی سهام تسلا، ثروت او به ۷۴۹ میلیارد دلار رسیده و رکوردی تاریخی ثبت کرده است.

از سوی دیگر، سهامداران تسلا در نوامبر ۲۰۲۵ بزرگ‌ترین بسته‌ی پاداش تاریخ شرکت‌های جهان را تصویب کردند؛ بسته‌ای به ارزش ۱ تریلیون دلار که نشان‌دهنده اعتماد سرمایه‌گذاران به آینده‌ی تسلا و برنامه‌های ماسک برای تبدیل این شرکت به قدرتی بزرگ در حوزه‌ی هوش مصنوعی و رباتیک است.

طبق فهرست فوربز، ماسک اکنون با اختلافی نزدیک به ۵۰۰ میلیارد دلار از نفر دوم یعنی لری پیج، هم‌بنیان‌گذار گوگل، جلوتر است. این فاصله‌ی بی‌سابقه نشان می‌دهد که ثروت ماسک نه‌تنها رکوردشکن است، بلکه به‌تنهایی برابر با مجموع دارایی چندین میلیاردر بزرگ جهان محسوب می‌شود.

در دنیای باستان‌شناسی، فناوری‌های نوین مانند رادار نفوذ به زمین (GPR) نقش مهمی در کشف سازه‌های پنهان زیر سطح خاک ایفا کرده‌اند. این ابزار پیشرفته که با ارسال پالس‌های راداری به زیرزمین کار می‌کند، تاکنون به کشف کشتی‌های وایکینگ در نروژ، بقایای تمدن‌های گمشده در جنگل‌های آمازون و حتی شهرهای رومی بدون نیاز به حفاری مستقیم کمک کرده است. اکنون همین فناوری بار دیگر در نزدیکی یکی از شناخته‌شده‌ترین محوطه‌های باستانی جهان یعنی اهرام جیزه نتیجه‌ای شگفت‌انگیز به همراه داشته است.

پژوهشگران به رهبری موتویوکی ساتو (Motoyuki Sato) از دانشگاه توهوکو و با استفاده از رادار نفوذ به زمین (GPR) و روشی دیگر به نام توموگرافی مقاومت الکتریکی (برای اندازه‌گیری مقاومت الکتریکی و ترسیم ساختارهای زیرزمینی) موفق شدند یک «ناهنجاری L شکل» را در گورستان غربی نزدیک اهرام مشهور جیزه شناسایی کنند.

بر اساس گزارش منتشرشده این تیم، این ساختار در عمق حدود نزدیک به ۲ متر قرار دارد و طول آن به حدود ۱۰ متر می‌رسد و پس از ساخت، با خاک پر شده است. در بخشی از گزارش آمده است: «گورستان غربی جیزه به‌عنوان محل دفن اعضای خانواده سلطنتی و مقام‌های بلندپایه شناخته می‌شود. در بررسی اولیه با استفاده از GPR و ERT، یک ناهنجاری در بخش شمالی منطقه شناسایی کردیم. محدوده این ناهنجاری تا حدی قابل تعیین بود، اما ساختار و موقعیت دقیق آن مشخص نبود.»

در زیر این ساختار L شکل، ناهنجاری دیگری در عمق ۵ تا ۱۰ متری دیده شد که پژوهشگران آن را «بسیار مقاوم از نظر الکتریکی» توصیف کردند. چنین ناهنجاری‌ای می‌تواند چندین دلیل داشته باشد، اما تیم تحقیقاتی دو احتمال اصلی را مطرح کرده است: ترکیبی از شن و سنگ‌ریزه یا فضاهای خالی همراه با هوا. در ادامه گزارش توضیح داده شده: «با اینکه می‌دانیم منطقه اطراف که حدود ۴۵۰۰ سال پیش و هم‌زمان با ساخت اهرام شکل گرفته پر از مقبره‌های سقف‌مسطحی است که در عربی «مصطبه» نامیده می‌شوند، اما بخش شنی‌ای که این ناهنجاری در آن کشف شده، تاکنون به‌طور جدی کاوش نشده است؛ زیرا هیچ سازه قابل‌توجهی در سطح زمین وجود نداشت که توجه باستان‌شناسان را جلب کند.»

اما این ساختار L شکل و ناهنجاری زیر آن دقیقاً چه می‌توانند باشند؟ ساتو در گفت‌وگو با خبرگزاری لایو ساینس توضیح داد که این ساختار به‌احتمال زیاد طبیعی نیست، زیرا شکل آن بیش از حد منظم و زاویه‌دار است. او و همکارانش در گزارش‌هایشان نوشتند: «این ساختار ممکن است ورودی یک سازه عمیق‌تر باشد.» این توضیح به‌شدت یادآور یک مقبره زیرزمینی است. آن‌ها افزودند: «ما معتقدیم پیوستگی میان ساختار سطحی و ساختار بزرگ‌تر زیرین اهمیت زیادی دارد. بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، نمی‌توانیم ماده تشکیل‌دهنده این ناهنجاری را مشخص کنیم، اما احتمال دارد یک سازه باستانی بزرگ در زیر سطح زمین وجود داشته باشد.»

محققان امنیتی شرکت بیت دیفندر (Bitdefender) هشدار داده‌اند که نسخه‌های تقلبی فیلم One Battle After Another با زیرنویس‌های جعلی منتشر شده‌اند که حاوی بدافزارهای خطرناک هستند. این روش جدید جاسوسی می‌تواند بدون ایجاد فایل روی هارد، مستقیماً در حافظه RAM اجرا شود و از دید بسیاری از آنتی‌ویروس‌ها پنهان بماند.

بدافزار مورد استفاده ایجنت تسلا نام دارد؛ یک تروجان دسترسی از راه دور (RAT) که قابلیت‌های گسترده‌ای برای جاسوسی و سرقت اطلاعات دارد. این بدافزار می‌تواند رمزهای عبور ذخیره‌شده در مرورگرها و نرم‌افزارها را استخراج کند، کلیدهای تایپ‌شده روی صفحه‌کلید را ثبت نماید و داده‌های مالی و بانکی را به سرقت ببرد و حتی از فعالیت‌های کاربر اسکرین‌شات بگیرد. به دلیل اجرای این حمله به‌صورت Fileless (حمله بدون فایل؛ اجرای مستقیم کد مخرب در حافظه RAM بدون ذخیره روی هارد)، هیچ فایل مشخصی روی هارد ساخته نمی‌شود و تمام فرآیند در حافظه RAM انجام می‌گیرد. همین ویژگی باعث می‌شود بسیاری از آنتی‌ویروس‌های سنتی که بر پایه‌ی اسکن فایل‌ها کار می‌کنند، قادر به شناسایی آن نباشند و سیستم قربانی بدون هشدار آلوده شود.

کارشناسان امنیتی هشدار داده‌اند که این حمله تنها تهدیدی برای کاربران خانگی نیست، بلکه می‌تواند شبکه‌های سازمانی را نیز به خطر بیندازد. دستگاه آلوده به‌راحتی قادر است به سیستم‌های کاری متصل شود و اطلاعات حساس شرکت‌ها و نهادها را منتقل کند. در چنین شرایطی، یک فایل زیرنویس ساده می‌تواند به نقطه‌ی ورود حمله‌ای گسترده تبدیل شود و خسارت‌های مالی و اعتباری جدی به همراه داشته باشد.

این نمونه نشان می‌دهد که حتی فایل‌هایی که معمولاً بی‌خطر تصور می‌شوند، مانند زیرنویس فیلم، می‌توانند به ابزار حمله سایبری تبدیل شوند. به همین دلیل متخصصان امنیتی بر ضرورت استفاده از راهکارهای پیشرفته‌ی شناسایی تهدید و همچنین دقت بیشتر کاربران در دانلود فایل‌ها از منابع ناشناس تأکید دارند.

انسان‌ها همیشه در جست‌وجوی پاسخ به این پرسش بوده‌اند که آیا تمدن‌های فرازمینی وجود دارند یا خیر. به همین دلیل، کشف یک قطعه فلزی ناشناخته که نشانه‌هایی از منشأ غیرزمینی داشت، توجه دانشمندان را برانگیخت. این نمونه ابتدا به حادثه مشهور روزول در سال ۱۹۴۷ نسبت داده شد؛ رخدادی که بسیاری آن را سقوط یک بشقاب‌پرنده دانستند، اما بررسی‌ها نشان داد بقایای روزول در واقع متعلق به یک بالون نیروی هوایی آمریکا بوده که برای ردیابی آزمایش‌های هسته‌ای شوروی استفاده می‌شد.

منشأ واقعی این قطعه فلزی برای سال‌های طولانی موضوع بحث و جدل میان پژوهشگران بود. شکل و ترکیب غیرمعمول آن باعث شده بود برخی گمان کنند شاید با نمونه‌ای روبه‌رو هستند که نشانه‌ای از فناوری بیگانگان باشد. در نهایت، سازمان استارز آکادمی که توسط تام دلانج (Tom DeLonge)، خواننده گروه بلینک ۱۸۲ و علاقه‌مند جدی به پدیده‌های یوفو تأسیس شده، این قطعه را به دست آورد. پس از آن، دفتر رزولوشن آفیس که مسئولیت بررسی پدیده‌های ناشناخته پروازی (UAP) را برای دولت آمریکا بر عهده دارد، تحقیقات را ادامه داد. هدف اصلی آن‌ها این بود که ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی فلز را بررسی کنند تا مشخص شود آیا توانایی کاهش جرم اینرسی یا حتی امکان شناوری دارد یا خیر.

نتایج اولیه نشان داد این شیء در اصل یک آلیاژ منیزیم است که بخش عمده آن از منیزیم و روی تشکیل شده و در کنار آن مقادیر اندکی بیسموت، سرب و عناصر دیگر نیز وجود دارد. در سال ۲۰۲۲، رزولوشن آفیس از آزمایشگاه ORNL خواست تا نمونه را با دقت بیشتری تحلیل کند. دلیل این درخواست علاقه دانشمندان به روشن شدن منشأ زمینی یا غیرزمینی این قطعه و همچنین بررسی احتمال استفاده از بیسموت آن به‌عنوان «موج‌بر تراهرتز» بود؛ ابزاری فلزی که توانایی هدایت امواج الکترومغناطیسی را دارد. آزمایشگاه ORNL که در دوران جنگ جهانی دوم برای تحقیقات مرتبط با سلاح‌های هسته‌ای تأسیس شده بود، امروز نیز در حوزه انرژی و مواد فعال است و پیش‌تر نمونه‌های مشکوک به منشأ فرازمینی را بررسی کرده است.

طبق یافته‌های دانشمندان، این قطعه فلزی «ویژگی‌های خارق‌العاده‌ای» از خود نشان می‌دهد. دانشمندان ORNL برای یافتن نشانه‌های حیات یا فناوری بیگانه، نمونه را از نظر «نشانه‌های زیستی» و «نشانه‌های فناورانه» بررسی کردند. آن‌ها ابتدا به دنبال امضاهای ایزوتوپی بودند تا مشخص شود عناصر موجود در آلیاژ از زمین آمده‌اند یا خیر. نتایج نشان داد نسبت ایزوتوپ‌های منیزیم و سرب با منشأ زمینی مطابقت دارد. منیزیم نمونه گرچه تحت فشار حرارتی و فرآیندهای شیمیایی تغییراتی داشته، اما همچنان در محدوده طبیعی منیزیم زمین قرار می‌گیرد. همچنین نسبت ایزوتوپ‌های منیزیم تنها در منظومه شمسی ما دیده می‌شود و این موضوع منشأ محلی آن را تقویت می‌کند. سرب موجود نیز دقیقاً با امضاهای ایزوتوپی زمین مطابقت داشت و حتی از ماه یا اجرام دیگر نمی‌توانست آمده باشد.

با نبود نشانه‌های بیولوژیکی فرازمینی، دانشمندان ORNL به سراغ بررسی ساختار کریستالی منیزیم رفتند. میکروسکوپ الکترونی نشان داد این ساختار مشابه آلیاژهای منیزیم ساخته‌شده روی زمین است. سپس بررسی شد که آیا این نمونه می‌تواند بخشی از یک موج‌بر تراهرتز باشد یا خیر. موج‌برها اجسام فلزی هستند که امواج الکترومغناطیسی مانند مگنترون در اجاق‌های مایکروویو را منتقل می‌کنند. موج‌بر تراهرتز می‌تواند امواج بسیار قوی‌تری تولید کند که در صورت ساخت صحیح، حتی توانایی شناوری اجسام را داشته باشد.

آوی لوئب (Avi Loeb)، فیزیکدان دانشگاه هاروارد، در توضیحی گفت: «بر اساس فناوری‌های انسانی، موج‌برها تنها برای ارتباطات، جمع‌آوری داده یا گرمایش استفاده می‌شوند. اما فرضیه درباره UAP این بود که برای شناوری به کار می‌روند؛ فناوری‌ای که انسان‌ها هنوز ندارند.»

برای آنکه این نمونه به‌عنوان فناوری بیگانه شناخته شود، باید لایه‌ای خالص از بیسموت میان لایه‌های آلیاژ منیزیم وجود داشته باشد. بیسموت خالص قادر است امواج تراهرتز را هدایت کند. اما در این نمونه، بیسموت نه خالص بود و نه در یک لایه منفرد قرار داشت؛ بلکه چندین لایه بیسموت همراه با سرب میان لایه‌های منیزیم دیده شد که عملکرد موج‌بر را مختل می‌کرد.

گزارش ORNL تأکید کرد: «با اطمینان بالا می‌توان گفت داده‌ها نشان می‌دهند این ماده روی زمین ساخته شده و سپس تحت فشار مکانیکی و حرارتی آسیب دیده است.» پس از انتشار نتایج، سازمان استارز آکادمی بیانیه‌ای در وب‌سایت خود منتشر کرد و اعلام کرد قصد دارد جلسه‌ای با تیم ORNL برگزار کند. آن‌ها گفتند گزارش‌ها نتیجه قطعی درباره منشأ و هدف این ماده ارائه نمی‌دهند و پرسش‌های بیشتری باقی مانده است.

طی یک اتفاق کم‌سابقه در پاکستان، جسد مردی که ۲۸ سال پیش در دل یخچال‌های طبیعی منطقه کوهستانی ناپدید شده بود، به‌طور کاملاً سالم پیدا شد. این کشف غیرمنتظره نه‌تنها به یک جست‌وجوی طولانی پایان داد، بلکه بار دیگر نقش تغییرات اقلیمی و ذوب سریع یخچال‌ها را در آشکار شدن بقایای انسانی و تاریخی یادآوری کرد.

در ژوئن ۱۹۹۷، مردی ۳۱ ساله اهل پاکستان به نام نصیرالدین، هنگام سفر در دره سوپات در منطقه کوهستانی در شمال پاکستان، وارد یک غار شد و پس از آن دیگر دیده نشد. خانواده‌اش سال‌ها در جست‌وجوی نشانه‌ای از او بودند، اما تلاش‌های گسترده آن‌ها نتیجه‌ای نداشت. این ناپدیدشدن ناگهانی، سال‌ها به یک معمای تلخ خانوادگی تبدیل شد و هر بار که اعضای خانواده به منطقه بازمی‌گشتند، امیدی تازه اما کوتاه‌مدت در دلشان شکل می‌گرفت.

مالک عبید، برادرزاده نصیرالدین، در گفت‌وگو با خبرگزاری AFP توضیح داد: «خانواده ما طی این سال‌ها هر کاری از دستشان برمی‌آمد انجام دادند. عموها و پسرعموهایم بارها به محل گم شدن نصیرالدین رفتند تا شاید بتوانند جسد او را پیدا کنند، اما در نهایت چیزی نیافتند، چون امکان دسترسی وجود نداشت.» او توضیح داد که شرایط سخت جغرافیایی، سرمای شدید و خطرات طبیعی باعث می‌شد جست‌وجوها هر بار نیمه‌تمام بماند و خانواده با حس ناتمام‌بودن تلاش‌ها به خانه بازگردد.

پس از نزدیک به سه دهه، این جست‌وجوی طولانی بالاخره پایان یافت؛ زیرا در تاریخ ۳۱ ژوئیه، یک چوپان محلی به نام عمر خان در همان دره، جسد نصیرالدین را پیدا کرد؛ جسدی که هنوز کارت شناسایی همراهش بود. اما این تنها نکته شگفت‌انگیز ماجرا نبود و آنچه او مشاهده کرد، فراتر از انتظار هر کسی بود که سال‌ها درباره سرنوشت این مرد شنیده بود.

عمر خان در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی گفت: «آنچه دیدم باورکردنی نبود و جسد کاملاً سالم مانده بود. حتی لباس‌ها هم پاره نشده بودند.» او توضیح داد که ظاهر جسد به‌گونه‌ای بود که گویی زمان برای او متوقف شده و گذر سال‌ها هیچ اثری بر بدنش نگذاشته است؛ موضوعی که حتی برای ساکنان محلی که با یخچال‌ها آشنا هستند نیز غیرمعمول به نظر می‌رسید.

نصیرالدین طی ۲۸ سال در دل یخچال طبیعی به‌صورت مومیایی‌شده باقی مانده بود. او به‌سرعت منجمد شده و این انجماد سریع، بدنش را از رطوبت و اکسیژن دور نگه داشته بود. مالک عبید در ادامه گفت: «بالاخره پس از پیدا شدن جسدش کمی آرامش پیدا کردیم.» او توضیح داد که هرچند این کشف دردناک است، اما پایان یافتن بلاتکلیفی طولانی‌مدت برای خانواده نوعی آرامش به همراه داشته است.

مجله بین‌المللی MOIVO در تازه‌ترین رتبه‌بندی خود، «هیوا امین» اینفلوئنسر ایرانی را به‌عنوان زیباترین زن خاورمیانه معرفی کرد. این انتخاب بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های منطقه و شبکه‌های اجتماعی داشت و نام او را به‌عنوان چهره‌ای شناخته‌شده در سطح جهانی مطرح کرد.

بر اساس گزارش MOIVO، در فهرست سال ۲۰۲۵ که شامل ۵۰ چهره‌ی مطرح از کشورهای مختلف خاورمیانه بود، «هیوا امین» توانست جایگاه نخست را به دست آورد. معیارهای انتخاب شامل زیبایی چهره، کاریزما، میزان تأثیرگذاری اجتماعی و حضور عمومی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بوده است.

هیوا امین که ۲۵ سال دارد، با استایل طبیعی و اعتماد به نفس بالا توانست نظر داوران و مخاطبان را جلب کند. او در سال‌های اخیر با فعالیت گسترده در اینستاگرام و دیگر پلتفرم‌های اجتماعی، دنبال‌کنندگان زیادی پیدا کرده و به یکی از چهره‌های پرنفوذ نسل جوان ایرانی تبدیل شده است.

انتخاب او به‌عنوان زیباترین زن خاورمیانه، علاوه بر جنبه‌ی فردی، نشانه‌ای از دیده شدن زیبایی و تنوع فرهنگی ایران در سطح بین‌المللی محسوب می‌شود. رسانه‌های منطقه این انتخاب را به‌عنوان فرصتی برای معرفی چهره‌های تازه از خاورمیانه به جهان توصیف کرده‌اند.

در کنار هیوا امین، نام‌های دیگری از کشورهای لبنان، ترکیه و امارات نیز در فهرست دیده می‌شود، اما جایگاه نخست به او اختصاص یافت. این موفقیت باعث شد نام ایران در صدر فهرست زیبایی خاورمیانه قرار گیرد و توجه جهانیان بیش از پیش به چهره‌های ایرانی جلب شود.

غواص آزاد اهل کرواسی، ویتومیر ماریچیچ، موفق شد رکورد جهانی طولانی‌ترین حبس نفس انسان را با زمان خیره‌کننده ۲۹ دقیقه و ۳ ثانیه جابه‌جا کند؛ رکوردی که نزدیک به ۵ دقیقه طولانی‌تر از رکورد پیشین ثبت‌شده در سال ۲۰۲۱ بود.

رکورد ثبت‌شده توسط ماریچیچ از نوع حبس نفس با کمک اکسیژن بود؛ به این معنا که او پیش از آغاز تلاش خود، برای چندین دقیقه اکسیژن خالص تنفس کرده بود. اگرچه این رکورد بیش از دو برابر حداکثر توان حبس نفس دلفین‌های بینی‌بطری است و حتی با برخی گونه‌های فک رقابت می‌کند، اما همچنان فاصله قابل‌توجهی با توانایی بسیاری از پستانداران دریایی دیگر دارد.

فرآیند تنفس از آغاز حیات، نقشی بنیادین در زندگی روی زمین داشته است و یک انسان به‌طور متوسط در طول عمر خود بیش از ۶۰۰ میلیون بار نفس می‌کشد. با این حال، گروه خاصی از غواصان آزاد وجود دارند که به آن‌ها آپنه‌ایست گفته می‌شود و ذهن و بدن خود را برای متوقف‌سازی کارآمد این عملکرد خودکار و غریزی تمرین می‌دهند؛ به‌گونه‌ای که بسیار فراتر از محدودیت معمول ۳۰ تا ۹۰ ثانیه حبس نفس عمل می‌کنند.

برای نمونه می‌توان به غواص آزاد اهل کرواسی، بودیمیر شوبات، اشاره کرد. او در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۲۱ توانست نفس خود را به‌مدت شگفت‌انگیز ۲۴ دقیقه و ۳۷ ثانیه در زیر آب نگه دارد؛ دستاوردی که تنها به لطف چند دقیقه تنفس اکسیژن خالص ممکن شد. چهار سال بعد، هم‌وطن و همکار او در غواصی آزاد، ویتومیر ماریچیچ، این رکورد جهانی را پشت سر گذاشت، آن هم با اختلافی چشمگیر.

در تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵ در شهر اوپاتیای کرواسی، ماریچیچ حبس نفسی با کمک اکسیژن انجام داد که رکورد شوبات را تقریباً ۵ دقیقه افزایش داد و زمان ۲۹ دقیقه و ۳ ثانیه را ثبت کرد. ماریچیچ که عضو گروه Adriatic Freediving است، این تلاش را در استخری به عمق ۳ متر در هتل Bristol شهر اوپاتیا و در برابر جمعیتی ۱۰۰ نفره انجام داد. به گفته او، این رکورد هم یک چالش شخصی برای خودش بوده و هم تلاشی برای افزایش آگاهی عمومی درباره حفاظت از اقیانوس‌ها.

ماریچیچ توضیح داد که پس از عبور از مرز ۲۰ دقیقه، دست‌کم از نظر ذهنی شرایط برایش آسان‌تر شده، اما از نظر جسمی وضعیت به‌تدریج دشوارتر شده است؛ به‌ویژه برای دیافراگم او به دلیل انقباض‌های شدید. با این حال، از نظر ذهنی اطمینان داشته که تسلیم نخواهد شد.

محروم کردن بدن از اکسیژن موضوعی نیست که بتوان آن را ساده یا کم‌اهمیت دانست. اگرچه بدن انسان بخش‌های متعددی برای تشخیص سطح اکسیژن دارد، اما سامانه اصلی شامل گروهی از سلول‌های تخصصی در مغز و گردن است که با عنوان شیمی‌گیرنده‌ها شناخته می‌شوند. این سلول‌ها تعادل میان دی‌اکسید کربن و اکسیژن را در بدن پایش می‌کنند. هنگامی که فردی نفس خود را حبس می‌کند، میزان CO2 افزایش می‌یابد و همین امر تمایل مغز به تنفس را تشدید می‌کند. در نهایت، دیافراگم به‌طور غیرارادی شروع به انقباض می‌کند و این همان مرحله‌ای است که افراد آموزش‌ندیده معمولاً دچار فروپاشی شده و به‌طور ناگهانی شروع به تنفس شدید هوا می‌کنند.

با این حال، ماریچیچ پیش از تلاش رکوردشکنانه خود، با تنفس اکسیژن خالص به‌مدت ۱۰ دقیقه، بدنش را آماده کرده بود. این کار تعادل اولیه میان اکسیژن و دی‌اکسید کربن را تغییر می‌دهد و به غواصان آزاد اجازه می‌دهد بسیار طولانی‌تر از آنچه زیست‌شناسی طبیعی اجازه می‌دهد، نفس خود را نگه دارند. به همین دلیل است که رکورد جهانی حبس نفس بدون کمک اکسیژن، بسیار کوتاه‌تر و برابر با ۱۱ دقیقه و ۳۵ ثانیه بوده؛ هرچند همچنان دستاوردی چشمگیر محسوب می‌شود.

بر اساس گزارش ScienceAlert، رکورد جهانی ماریچیچ به‌طور کامل حداکثر توان حبس نفس دلفین‌های بینی‌بطری را دو برابر کرده و تقریباً با توانایی فُک بندری برابری می‌کند. با این وجود، انسان‌ها هیچ امیدی به ربودن کامل رکوردهای جهانی از پستانداران دریایی ندارند؛ چرا که نهنگ منقاردار کوویه قادر است بیش از ۳ ساعت در زیر آب باقی بماند.

بسیاری از کاربران به‌دنبال تریلر فیلم مورد انتظار خود هستند، اما اغلب با تریلرهای جعلی ساخت هوش مصنوعی مواجه می‌شوند؛ تریلرهایی که گاهی در زمان جست‌جو حتی بالاتر از نسخه اصلی منتشرشده توسط کانال رسمی استودیوها قرار می‌گیرند. این تجربه برای بسیاری آشناست، اما اکنون یوتیوب تصمیم گرفته با این مشکل مقابله کند.

به گزارش ددلاین، یوتیوب دو کانال بزرگ به نام‌های Screen Culture و KH Studio که در تولید و انتشار ویدئوهای جعلی تخصص داشتند را بسته است. این دو کانال در مجموع بیش از دو میلیون مشترک داشتند و بازدید ویدئوهای آن‌ها از مرز یک میلیارد عبور کرده بود؛ رقمی که نشان می‌دهد چه میزان مخاطب در معرض این محتوای غیرواقعی قرار گرفته‌اند.

این تریلرهای جعلی معمولاً با ترکیب بخش‌های کوتاه و محدود از تصاویر یا ویدئوهای واقعی و استفاده گسترده از محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی ساخته می‌شدند. هدف اصلی این ویدئوها مشخص بود: فریب کاربران برای کلیک کردن و ایجاد تصور اینکه با یک تریلر رسمی روبه‌رو هستند، تا در نهایت درآمد تبلیغاتی بیشتری برای کانال‌ها به دست آید. کاربرانی که با ظاهر خاص ویدئوهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی آشنا نبودند یا اخبار سرگرمی را دنبال نمی‌کردند، به‌راحتی دچار اشتباه می‌شدند. حتی بسیاری از کاربران این ویدئوها را برای دوستان خود ارسال کرده بودند و آن‌ها نیز تصور کرده بودند که با یک تریلر واقعی مواجه هستند.

در یک اتفاق کم‌سابقه در شهرستان داراب استان فارس، یک دختر نوجوان با شجاعت و صداقت خود، محل اختفای گنجینه بزرگی که پدرش پنهان کرده بود را فاش کرد. این اقدام باعث شد مأموران به مجموعه‌ای ارزشمند از اشیای مربوط به دوره ساسانی دست یابند و پدر خانواده به‌عنوان متهم اصلی دستگیر شود.

ماجرا زمانی آغاز شد که این دختر ۱۳ ساله در جریان رسیدگی به یک پرونده، تصاویری از اشیای مشکوک به عتیقه را در اختیار مقام قضایی قرار داد. مأموران پس از ورود به منزل، در ابتدا چیزی نیافتند، اما دختر با اطمینان جلو آمد و گفت محل دقیق اشیا را می‌داند. او مأموران را به آشپزخانه هدایت کرد و نشان داد که گنجینه زیر سرامیک‌های کف خانه مخفی شده است.

با برداشتن سرامیک‌ها، مجموعه‌ای بزرگ شامل ۳۷۱ سکه، ۶۶ قطعه تزئینی، ۵۴ شیء فلزی، ۵ قطعه سنگی و چند شیء متفرقه دیگر کشف شد. کارشناسان میراث فرهنگی اعلام کردند که این اشیا ارزش تاریخی و فرهنگی بالایی دارند و برخی از آن‌ها به دوره ساسانیان و حتی پیش‌تر بازمی‌گردند.

تمامی اشیای کشف‌شده در حضور مقام قضایی و نماینده میراث فرهنگی پلمب شد و پدر خانواده به‌عنوان فرد متهم بازداشت گردید. این اقدام دختر نوجوان، مانع از قاچاق یا نابودی یک مجموعه ارزشمند تاریخی شد و توجه رسانه‌ها و افکار عمومی را به خود جلب کرد.

این کشف نشان می‌دهد که گنجینه‌های تاریخی همچنان در خانه‌ها و مناطق مختلف ایران وجود دارند و گاه به‌صورت غیرقانونی نگهداری یا مخفی می‌شوند. اقدام این دختر ۱۳ ساله نه‌تنها یک پرونده قضایی را به نتیجه رساند، بلکه یک مجموعه ارزشمند تاریخی را از خطر خروج غیرقانونی از کشور نجات داد. این ماجرا بار دیگر اهمیت نقش شهروندان در حفاظت از میراث فرهنگی و هویت ملی را برجسته کرد و نشان داد که حتی کوچک‌ترین اقدام فردی می‌تواند تأثیری بزرگ در حفظ تاریخ داشته باشد.