کاوش‌های مرتبط با ساخت موزه در شهر کلن آلمان به کشف ۳ یافته متعلق به دوره روم باستان انجامید.
قدیمی‌ترین کشف در قلب کلن تاریخی، یک پلکان مربوط به سده نخست میلادی بود که زمانی به کاخ فرماندار رومی متصل بوده است. باستان‌شناسان همچنین یک محراب خصوصی درون این کاخ کشف کردند که از نظر ساختار با محراب‌های حفظ‌شده در شهر Pompeii شباهت دارد.

باستان‌شناسان در جریان این عملیات، به لایه‌هایی عمیق از نخستین سده حضور رومیان در منطقه دست یافتند. بخشی از یک پلکان سنگی، قدیمی‌ترین کشف این پروژه به‌شمار می‌رود. این پلکان ۲,۰۰۰ سال پیش از پرایتوریوم، یعنی کاخ فرماندار رومی، به سمت رود راین امتداد داشته است؛ با این حال نقطه دقیق آغاز و پایان آن همچنان مشخص نیست. به نظر می‌رسد وجود این پلکان به دلیل شیب طبیعی زمین در آن محدوده ضروری بوده تا ارتباط میان ساختمان‌ها و کرانه رودخانه برقرار شود. تنها بخش میانی پلکان باقی مانده است، آن هم به این دلیل که در دوره‌ای از گسترش پرایتوریوم در عصر روم، بخش‌هایی از این پلکان پر شده تا امکان احداث سازه‌های جدید فراهم شود. کارشناسان تأکید کرده‌اند که پلکان‌های رومی به‌ندرت حفظ می‌شوند؛ زیرا معمولاً تنها پی‌ها دوام می‌آورند و مصالحی مانند پله‌های سنگی پس از پایان کاربری اولیه، مجدداً مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

علاوه بر این پلکان اسرارآمیز، باستان‌شناسان به کشف دیگری نیز در این مکان دست یافتند: یک لاراریوم متعلق به سده دوم میلادی در داخل پرایتوریوم. لاراریوم در اصل محرابی درون یک خانه خصوصی بود. این محراب درواقع طاقچه‌ای تعبیه‌شده در دیوار بود در آن برای خدایان حامی خانه، موسوم به لارس، قربانی‌های خوراکی تقدیم می‌شد.

ساخت این طاقچه شامل قالب‌گیری تزئینی بوده که آن را به‌صورت هدفمند از سایر بخش‌های دیوار متمایز می‌کرد و امکان بستن آن را فراهم می‌ساخت؛ زیرا معمولاً محل نگهداری تندیس‌های کوچک بوده است. باستان‌شناسان سوراخ‌های میخ را نیز شناسایی کردند که زمانی محل قرارگیری میخ‌های آهنی برای آویختن حلقه‌های گل یا نوارهای تزئینی بوده‌اند. بقایای رنگ همچنان بر روی لایه گچ اطراف لاراریوم قابل مشاهده است.

این نخستین لاراریوم کشف‌شده در شمال رشته‌کوه آلپ به‌شمار می‌رود و از نظر سبک با نمونه‌های شهرهای مهم منطقه وزوو، از جمله Pompeii، مطابقت دارد. کارشناسان اعلام کرده‌اند که کشف لاراریوم در داخل پرایتوریوم نشانه‌هایی از اهمیت آیین‌های عبادی خصوصی در اقامتگاه‌های رسمی رومی ارائه می‌دهد.

کشف دیگر، به سده چهارم میلادی بازمی‌گردد؛ جایی که بقایای پی‌ها نشان‌دهنده یک ساختمان با چند راهرو است که پیش‌تر تنها به‌صورت فرورفتگی در زمین قابل تشخیص بود. در روند آشکارسازی این سازه، مشخص شد که ساختمان برخلاف رویه معمول رومیان با بتن ساخته نشده، بلکه دارای لایه‌های سنگی به ضخامت حدود ۴ متر بوده که از سنگ‌های آتشفشانی، بازالت و سنگ آهک تشکیل شده و با ملات قدرتمندی از سرامیک خردشده و شن به یکدیگر متصل شده‌اند. کارشناسان می‌گویند استحکام و حجم بالای این پی‌ها سبب شده است که سازه پس از گذشت نزدیک به ۲,۰۰۰ سال همچنان پابرجا بماند.